30 THEORETISCHE EN EXPERIMENTEELE ONDERZOEKINGEN 



Hiermede is de strijd Fisciïer-Ladenbükg tot een eind gekomen 

 en blijkt hij dus louter te berusten op eene ongeoorloofde toepas- 

 sing van Fischer's uitdrukking „partiëele racemie" door Ladenburg. 



Wij kunnen nu de gevallen, waarin het verschijnsel, dat ons 

 bezighoudt, geconstateerd is, kortelings nagaan en de methoden 

 mededeelen, volgens welke in al die gevallen met beslistheid kon 

 worden bewezen, dat men inderdaad met verbindingen te doen had. 

 Tevens zullen de voorbeelden, waarin het overgangspunt van deze 

 verbindingen werd vastgesteld, worden opgegeven en tevens zal 

 worden uiteengezet, langs welken weg die punten werden bepaald. 



Ladenburg heeft tot nu toe over de partiëele racemie een achttal 

 mededeelingen gepubliceerd, waarvan de laatste, tijdens mijn onder- 

 zoek verschenen, eene samenvatting geeft van de resultaten, die in 

 de voorafgegane onderzoekingen zijn verkregen. 



In zijne eerste mededeeling x ) vermeldt Ladenburg, dat het in- 

 actieve pyrowijnsteenzuur niet met behulp van chinine en het inactieve 

 /3-oxyboterzuur niet met strychnine te splitsen is; de zouten die 

 in beide gevallen uit de oplossingen uitkristalliseeren leveren bij 

 verwijdering van de actieve base het inactieve zuur in den vorm 

 van het ammonmmzout weer terug. 



Er moest nu worden aangetoond, dat dit chinine- en dit strychnine- 

 zout werkelijke verbindingen waren en niet beide een aequimoleculair 

 mengsel van ^/-pyrowijnsteenzure-chinine met /-pyro wij nsteenzure- 

 chinine resp. de overeenkomstige /3-oxyboterzure-strychninezouten 

 waren. 



Daarom werd eerst aangetoond, dat, wanneer bij verschillende 

 temperaturen de kristallisatie plaats vond, steeds een zout ontstond 

 van een zuur, dat optisch inactief was. Het isoleeren van het zuur 

 uit de afgescheiden kristalmassa had steeds op dezelfde wijze plaats 

 en wel zóó, dat de kans op auto-racemisatie ervan, uitgesloten 

 mocht worden geacht. 



Met oplossingen in absoluten alcohol kreeg men bij 0°, 18°, 30° 

 steeds dezelfde verbinding. Dit feit pleitte krachtig voor de werke- 

 lijke „verbindings"-natuur van het lichaam; immers, mocht het al 

 toevallig mogelijk zijn, dat bij een der genoemde temperaturen de 

 oplosbaarheid der beide half-antipoden gelijk was, onaannemelijk 

 is het, dat hij twee zoo totaal verschillende lichamen als dergelijke 

 isomeren plegen te zijn, de oplosbaarheid van beide over een tem- 

 peratuurstraject van 0° — 30° steeds gelijk zou blijven, waardoor zij 



') Ladenburg en Herz, Ber. d. d. Chem. Ges. 31, 524 (1898). 



