OVEK PAETIÏÏELE KA.CEMIE. 33 



dit hoofdstuk heb bemerkt, door Findlay en Hickmans *) het 

 karakter der r-amandelzure-/-mentholester als dubbelverbinding met 

 volledige klaarheid blootgelegd. Tegelijk blijkt uit hunne onderzoe- 

 kingen, dat deze ester van het racemische amandelzuur in zijne 

 smelt tot een aanmerkelijk bedrag is gedissocieerd in zijne beide 

 componenten. 



Ook de overgangstemperatuur liet zich met behulp van den tensi- 

 meter volgens Bremer-Frowein vaststellen op 39.5°. Ik heb reeds 

 vroeger vermeld, dat men hier een partieel racemaat heeft, welks 

 bestaan sge bied zich naar hoogere temperaturen uitstrekt. Nog een 

 geval van partiëele racemie vonden Ladenburg en Fischer (6 e mede- 

 deeling) 2 ) in het zure druivenzure brucine. Deze onderzoeking wijkt, 

 ook in hare fouten, geenszins af van de vorige. Door oplosbaarheids- 

 bepalingen werd de overgangstemperatuur op 44° bepaald. Langs 

 tensimetrischen weg kon dit pant niet nader gecontroleerd worden, 

 daar de omzetting zonder waterafsplitsing volgens Ladenburg en 

 Fischer plaats heeft. 



Het laatste 3 ) door Ladenburg en zijne leerlingen bestudeerde 

 geval betreft het tetra-hydrochinaldine-bitartraat. Deze base is reeds 

 door Ladenburg in 1894 4 ) met behulp van het gewone wijnsteen- 

 zuur gesplitst en op die wijze is de rechtsdraaiende base in zuiveren 

 toestand bereid. Bij herhaling van deze proeven verkreeg men een 

 base, die een kleiner draaiingsvermogen bezat dan het aanvankelijk 

 geisoleerde ^-tetrahydrochinaldine. Dit deed een geval van partiëele 

 racemie vermoeden. Niet zonder moeite gelukte het nu, een zout 

 te bereiden, welks base geheel vrij van optische activiteit was, nl. 

 door vermenging van zeer geconcentreerde wijnsteenzuur oplossing, 

 die op 60° — G 3° verhit was, met racemisch hydrochinaldine van 

 diezelfde temperatuur. Onder deze omstandigheden kreeg men eene 

 kristallij ne brij, waarvan de kristallen bleken racemische base te 

 bevatten. 



Waarschijnlijk waren de grootere moeilijkheden van de bereiding- 

 van het partiëele racemaat hier gelegen in het lage smeltpunt van 

 het zout nl. 72°— 73° [d 90°— 91°, l 62°— 63°) en de zeer ge- 

 makkelijke hydrolytische splitsing ervan. 



Deze laatste eigenschap maakte eene vaststelling van de overgangs- 

 temperatuur door oplosbaarheidsbepalingen onmogelijk; niettemin 



x ) Journ. Chem. Soc. 91\ 905 (1907). 



2 ) Zie pag. 27. 



3 ) 7c meded. zie pag. 27. 



*) Ber. d. d. chem. Ges. 27, p. 76, 1894. 



Verband. Kon. Akad. v, Wetensch. (l ste Sectie) Dl. XT. D 3 



