38 THEORETISCHE EN EXPERIMENTEELE ONDERZOEKINGEN 



echter weer wel, als het zout bimoleculair CdA\ 1 S\ is, het kan 



dan nl. eene verbinding zijn van d Al , ^ -\- d Al , j^; of nu de 



normale tartraten van de ö?-base en van de /-base zich misschien 

 vereenigen tot eene verbinding, die identiek is met die, welke men 

 verkrijgt door achtereenvolgens op ^-wijnsteen zuur eerst één molecuul 

 ö?-base te laten inwerken en daarna één molecuul /-base, is echter 

 niet onderzocht. 



Partiëele racemie werd geconstateerd bij het (d-ï) hydrindamine 

 bitartraat, daarentegen niet bij het zure wijnsteenzure zout van 

 pheno-#-aminocycloheptaan , van welke base de constitutie zeer veel 

 overeenkomst met die van ^-hydrindamine (d. i. pheno-#-aminoevclo- 

 jtfe^taan) vertoont. Wat echter in deze publicatie ons het meest 

 interesseert, zijn de beschouwingen, die Kipping aangaande partiëele 

 racemie ontwikkelt en die vrijwel lijnrecht staan tegenover die van 

 Ladenburg. 



PI ij bespreekt allereerst Ladenburg's definitie van partieel race- 

 mische verbindingen en w T ijst er op, dat deze auteur hen soms als 

 verbindingen van gedeeltelijke antipoden beschouwt, soms als actieve 

 zouten van een werkelijk racemisch zuur of racemische base. Dit 

 is dus hetzelfde bezwaar, dat boven reeds door mij tegen den 

 term „ partiëele racemie" is aangevoerd. Nu schijnt Kipping verder 

 racematen uitsluitend als „kristallij ne vereenigingen van d- en /-iso- 

 meren te beschouwen, die geen ander bestaan dan in dien vorm" 

 bezitten, terwijl juist Ladenburg een voorvechter is voor de vloei- 

 bare racematen en de racematen in oplossing. 



Kipping denkt zich dus bij het smelten of oplossen van een race- 

 maat totale dissociatie; Ladenburg daarentegen absoluut geene. 

 Het zal wel niet noodig zijn te betoogen, dat de waarheid in het 

 midden ligt en er in oplossing of smelt steeds racemaat-moleculen 

 aanwezig moeten zijn in eene hoeveelheid, afhankelijk van het even- 

 wicht, dat zich in die homogene phase volgens de massawerkings- 

 wet moet instellen. Hoe toch zouden anders racematen zich uit 

 oplossing of smelt in vasten toestand kunnen afzetten, indien hunne 

 moleculen niet reeds daarin aanwezig waren? 



liïj het smeltpunt van een racemaat of in diens verzadigde op- 

 lossing zijn toch de moleculaire thermodynamische potentialen in 

 het eerste geval van de moleculen van het vaste racemaat en die 

 van het vloeibare aan elkaar gelijk, in het tweede geval die van 

 de moleculen van het vaste racemaat en van die in oplossing. 



In beide gevallen heeft u wast een bepaalde waarde, dus moet 



