HOOFDSTUK V. 



EXPERIMENTEELS ONDERZOEKINGEN OVER 

 DE ZURE BRÜCINE-TARTRATEN. 



I. Inleiding. 



a. Door de in het vorige hoofdstuk beschreven onderzoekingen is 

 feitelijk de juistheid van Roozeboom's critiek op de onderzoekingen 

 van Ladenbürg geheel gerechtvaardigd. Het nader nagaan van een 

 tweede systeem behoefde dus niet zóó uitgevoerd te worden, dat 

 ook hier een volledig isothermen-net werd bepaald. Slechts kwam 

 het er op aan na te gaan of in dit systeem, waar het stabiliteits- 

 gebied van het partiëele-racemaat zich naar hoogere temperaturen 

 uitstrekt (cf. fig. 6), ook een overgangstraject zou zijn aan te toonen 

 en daarmede de LadenburgscIic voorstelling ook in dit systeem 

 afgewezen zou kunnen worden. De uitkomsten zullen echter in 

 nog veel hooger mate de onvoldoendheid van het onderzoek van 

 Ladenbürg en Eischl x ) aanwijzen. 



b. Bereidingsioijze der uitgangsproducten. 



Omtrent de wijnsteen- en druiven zuur praeparaten zij naar het 

 vorige hoofdstuk verwezen. De gebruikte brucine was een praepa- 

 raat afkomstig van Zimmer & C°. 



b. Bereiding van het zure d-ioijnsteenzure brucinezout. 



Er werd afgewogen 1.000 gr. wijnsteenzuur, die, na oplossing, 

 met brucine werd geneutraliseerd tot lakmoespapier niet meer rood 

 werd; daarna werd de overmatige brucine uit de heete oplossing 



') Ber. der deutscli. chem. Ges. 40, 2281 (1907). 



