76 THEORETISCHE EN EXPERIMENTEELE ONDERZOEKINGEN 



deze proef nog kunnen verklaren met de veronderstelling, dat nochtans 

 de opvatting van L. en F. van een overgangspunt bij 44° juist is, 

 maar dat deze r oplosbaarheid bij 50° er een is binnen het over- 

 gangstraject, waarmede dus ons oorspronkelijk doelwit zou zijn ge- 

 troffen. Wij gelooven echter niet, dat deze uitlegging juist is, de 

 proeven pleiten er veelmeer voor, dat de verhoudingen in het stelsel 

 der zure brucine tartraten met water een geheel andere is. Werpt 

 men een blik in Tabel 24, dan ziet men, dat het bestaan van een 

 overgangspunt bij 44° niet te rijmen is met onze oplosbaarheids- 

 bepalingen bij die temperatuur. Welke cijfers men ook als de 

 juiste wil nemen, de maxima na enkele minuten, dan wel de ge- 

 tallen, die men na dagen schudden vindt, geen enkele combinatie 

 toont, dat bij die temperatuur 



Oplosbaarh. d + l = Oplosbaarh. r + i = Oplosbaarh. r + d . 



De getallen van d ~\- l en r, die niet gelijk behoeven te worden, 

 lijken nu en dan wel wat op elkander (Vgl. proef 37 en 8) en 

 men begrijpt dan ook wel, dat Fischl de foutieve praemisse hier 

 met een onjuiste interpretatie van het experiment gecombineerd heeft. 

 Dat hij voor r ~\- l ook een getal in die buurt vond is ook te 

 begrijpen (Vgl. proef 13), maar hoe hij op kan geven, dat ook 

 voor r -\- d een waarde in die buurt optreedt (Vgl. de proeven 10, 

 14, 61 en 65) is weer even onbegrijpelijk als de tensi meterbepa- 

 lingen van Doctor zijn! 



Trouwens de eigenaardige gang in de waarden, die wij vonden 

 voor r -\- l en r -j- d bij en boven 44°, duidt op de instabiliteit 

 van het systeem. 



Wanneer wij dus tot de conclusie komen, dat Ladenburg en 

 Fischl onjuiste conclusies omtrent het onderhavige systeem gesteld 

 hebben op een uiterst zwak feitenmateriaal, dan dringt de vraag 

 zich natuurlijk aan ons op, hoe wij ons de verhoudingen in dit 

 systeem dan wel te denken hebben. Allereerst moeten wij dan 

 vaststellen , dat blijkens in de inleiding van dit hoofdstuk vermelde 

 proeven de zure druivenzure brucine ongetwijfeld een chemisch 

 individu is, maar dat zij, althans beneden 50°, nimmer stabiel 

 naast oplossingen is. Dat zij het alsnog bij hoogere temperaturen 

 zou worden is natuurlijk niet uitgesloten, maar waarschijnlijk is 

 dat niet. Zet men ni. de gevonden waarden voor oplosbaarheden , 

 hoe ruw men daarbij ook middelen moet, uit (zie hg. 13), dan 

 ziet men toch nog wel een tendenz in die lijnen, maar zeker geen 



