122 



De kokos-olie, waarvan ik bij mijn onderzoek gebruik 

 maakte, was mij welwillend afgestaan door mijn vriend 

 den heer Hoedt, majoor bij de artillerie van het leger in 

 Ned. O. I., die eenigen tijd in bet laboratorium te Utrecht 

 is werkzaam geweest, en die de kokos-olie in verschen 

 toestand ontvangen had en van bare echtheid en zuiver- 

 heid volkomen zeker kon zijn. De reuk er Van was niet 

 onaangenaam , maar eenigzins aromatisch. 



Eene hoeveelheid van 400 gram werd met potasch ver- 

 zeept, door keukenzout eene natron-verbinding afgeschei- 

 den, en deze na herhaald uitspoelen met eene zout-oplos- 

 sing, onder toevoeging van ammonia, met chloor-calcium 

 neergeslagen. De kalk-zeep werd gedroogd en met aether 

 uitgetrokken. 



Toen de aether geheel was verdampt, bleven er tegen 

 mijne verwachting geene witte krystallen van oliezuren 

 kalk terug, maar alleen eene dik vloeibare massa, die on- 

 geveer 20 gram kan bedragen hebben, en bij nader on- 

 derzoek bleek ten minste grootendeels uit onverzeept vet 

 te bestaan. Ik verzeepte dit residu op nieuw, maakte er weder 

 kalkzouten van en trok op nieuw met aether uit. Dat wat 

 nu na de verdamping van den aetber overbleef, bestond 

 slechts uit een paar druppels vet, zonder eenig spoor van 

 eene witte krystallijne of poedervorrnige stof te vertoonen. 



Het onderzoek naar oliezuur leverde mij dus een resul- 

 taat op, tegenstrijdig met hetgeen Saint-Èvre heeft gevonden, 

 terwijl ik niet kan inzien, op welke wijze deze tegenstrij- 

 digheid zou zijn op te lossen. 



Het kalk-zout, wat na het behandelen met aether was 

 teruggebleven, werd nu in alkohol opgelost en volgens de 

 methode van Heintz aan gefractioneerde praecipitatie bloot- 

 gesteld. Ik bezigde daartoe dezelfde oplossing van acetas 

 barytac, die ik vroeger bij liet onderzoek van het vet uit 



dika-broou had gebruikt. 



Aldus verkreeg ik negen verschillende baryt-zoulen, waar- 

 uit ik de zuren door zoutzuur afscheidde. Het zuur G 



