187 



in dvn regel, oven als de Niasehc vrouwen, goede huis- 

 moeders zijn en er gaan Dajaks tot het Mahomadisme over 

 en trouwen de dochteren der geloovigen. 



De Dajaksche schedel is onmiddelijk te onderscheiden 

 van don Bandjaresche , zoo als uit de beschrijvingen en 

 afmetingen duidelijk blijken zal. JNiet alleen dat lengte 

 hoogte en breedte dezer beide schedelvormen verschillen, 

 maar vooral de lengte en breedte van het achterhoofdsbeen 

 en van de aangezigtsbeenderen. 



Onder het afdrukken ontving ik cenen schedel van 

 Amoenthaij in het rijk van Bandjerinasin. De vriendelijke 

 zender meende, dat deze de kop van eenen der Dajaks 

 is, die bij gelegenheid van het innemen eener benting 

 door de onzen gevallen waren, doch de onderwerpelij ke 

 schedel bezit alle ei gendo minelij ke kenteekenen van eenen 

 Bandjareesschen , zoo als een naauw, laag, rond voorhoofd, 

 plat van kruin, rond van zijwanden met vlakke knobbels, 

 plat en hoog van achterhoofd. Het horizontale gedeelte 

 des achterhoofdbeens klimt vlak opwaarts, het verticale 

 gedeelte, dat eenigzins rond is, gaat regt op naar boven. 

 Wenkbraauwbogen zeer sterk ontwikkeld. De bovenste 

 oogkasrand begint bij de insnijding; geene wangkuilen, 

 omgekrulde hoeken van de onderkaak. 



De schedel mist ook alle eigenaardigheden van den Dajak- 

 sche n vorm, zooals het regtopgaande voorhoofd, gewelfde 

 kruin, uitpuilend achterhoofd, rond aan het horizontale 

 gedeelte, uitpuilend grondstuk, zoodat de knokkels lager 

 dan de tepels staan ; platte zijwanden met duidelijke 

 knobbels; tedere regtuitgaande jukbogen ; kleindere af- 

 stand tusschen de slaapbeenschubben dan de beenige brug; 

 diepe, breede slaapgroeve. 



De weinig vooruitstekende bovenkaak, waarin de snij tan- 

 den nagenoeg loodregt staan en de volkomen symmetrie des 

 hoofds doen wel aannemen, dat hier aan eenen Bandjarccs, 

 waarin welligt nog wat Arabisch bloed zat, kan gedacht 

 worden, doch niet aan eenen Dajak. 



