420 



ook voor als een leigraauw gesteente van eene schieferige 

 zamenstelling. 



Eenige kleizandsteen-, kiezelzandsteen- en kongloineraat la- 

 gen zijn veel minder sterk ontwikkeld en zijn, zooals 

 bij het Tampie en Snaman gebergte, zoomede op eenige 

 andere plaatsen werd aangetroffen, van jongeren oorsprong 

 dan genoemde kleisteenvorming. 



Tot nu toe werden nergens sporen van fossielen gevon- 

 den , zoodat, hoewel niet waarschijnlijk, deze aardlagen 

 tot de niet fossielen houdende kunnen behooren. 



Als eruptieve vorming, komt voor graniet, voornamelijk 

 te Salothong , Nji-thoe-kong en Tjoeng-hioeng-sam , alle oost- 

 waarts van Mandhor gelegen , en verder nog in de land- 

 streek Liong-kong, echter daar over eene minder groote 

 uitgestrektheid. 



De graniet is in zijnen vasten toestand zeer hard, fijn 

 korrelig en bevat bijna overal eene geringe hoeveelheid 

 hornblencle. Op de meeste plaatsen is hij dikwijls tot 

 eene diepte van 5 Ned. el , geheel verweerd en in dat: ge- 

 val niet zelden moeijelijk te onderscheiden van de ver- 

 weerde kleischiefer; de anders bruinzwarte mika is geheel 

 wit geworden en veelal geheel verdwenen, zoodat alleen 

 dan enkele kwartskorrels en eenige lichtgroene plekjes, wij- 

 zende op ontbonden hornblende, den graniet doen herkennen. 



Een groot gedeelte van de hiervoren genoemde vormingen, 

 namelijk alle lagere gedeelten in Mandhor, zijn overdekt 

 door grove en fijne zandgronden, die op eenige plaatsen 

 eene zwaarte hebben van 6 a 7 Ned. el en bijna overal, 

 hoofdzakelijk op de diepte, waar zij rusten op de vroegere 

 vormingen , goudhoudend zijn. 



De Chinezen bewerkten zoowel goudaders als stroomgoud- 

 gronden. Op een 1 der toppen van den Snaman, vond men 

 vroeger in eene fijnkorrelige zandsteenvorming een aantal 

 kwarts en ijzerpyrietadertjes, die over eene breedte van 5 

 ü 4 Ned. el verspreid waren en eene genoegzame hoeveel- 

 heid goud inhielden, om met voordeel te worden bewerkt; 



