422 



welk laatste den aanvoer van het water en dus ook de 

 bewerking veel moeijelijker maakt. 



In eene goudmijn te Thew-toe-kong verkreeg men in 

 1860, rnet 8 werklieden in den tijd van 6 maanden, 11 

 thail goud, hebbende, volgens den hoogsten prijs van het 

 Mandhorsche goud eene waarde van f 770. — De onkosten 

 voor 8 werklieden bedroegen: arbeidsloon na ir bekwaam- 

 heid 6 a 7 reaai of minstens 6 reaal [f 9.60) per man 

 'smaands, waarbij gevoegd de voeding, die berekend wordt 

 op f 7. per man 's maands of totaal over eene maand 

 f 152.80. — Berekent men nu voor het gunstige geval, dat 

 men wegens gebrek aan water slechts 4 van de 6 maan- 

 den heeft kunnen werken en dat gedurende de overige 

 twee maanden, noch werkloonen , noch voeding werden 

 te goed gedaan , dan zouden de onkosten nog bedragen 

 ƒ 531.20 en dus gedurende 6 maanden slechts een voor- 

 deel van f 258.80 zijn verkregen, van welke som de 

 ondernemer nog het huis voor de werklieden , de gereed- 

 schappen enz. moet onderhouden of aankoopen. 



In dezelfde mijn verkreeg men in Januarij 1861 , na 

 eenen arbeid van 6 maanden , slechts 4 thail goud en was 

 dus de opbrengst ontoereikend om de gemaakte onkosten 

 te dekken. Ook de andere mijnen geven gewoonlijk geene 

 betere resultaten en het is dan ook te voorzien , dat over 

 eenige jaren in Mandhor geene goudontginningen meer 

 zullen bestaan. 



Het goud van Mandhor is gewoonlijk zeer fijn verdeeld 

 en bevat als vreemde bijmengselen vooral veel magnetisch 

 ijzerzand, waarvan het door wassching zonder goudverlies 

 moeijelijk is te scheiden. 



Om het te zuiveren, wordt het ijzerzand door de koo- 

 pers of verbruikers , met een natuurlijken of kunstma- 

 tigen magneet, zooveel mogelijk verwijderd, waarnamen 

 het ia aarden kroesjes met salpeter zamensmelt, en in 

 eenen uitgeholden steen tot een staafje giet; het goud 

 verlie9t daarbij ± 7 pCt. van zijn oorspronkelijk gewigt 



