﻿42 
  

  

  BOLOMETRISCH 
  ONDERZOEK 
  VAN 
  ABSORPTIEöPECTËA. 
  

  

  pige 
  waarnemingen 
  verricht 
  bij 
  verschillende 
  standen 
  van 
  den 
  steen 
  

   ter 
  bepaling, 
  ten 
  naaste 
  bij, 
  van 
  de 
  grootte 
  en 
  den 
  zin 
  der 
  afwij- 
  

   kingen. 
  Daarbij 
  was 
  bovendien 
  nog 
  de 
  plaats 
  van 
  de 
  warmtebron 
  

   en 
  den 
  metaalspiegel 
  telkens 
  gewijzigd 
  ten 
  einde 
  de 
  meest 
  gunstige 
  

   richting 
  van 
  de 
  direct 
  invallende 
  stralen 
  te 
  zoeken. 
  De 
  beste 
  stand 
  

   van 
  den 
  diamant 
  bleek 
  die 
  te 
  wezen, 
  waarbij 
  zijn 
  brekende 
  ribbe 
  

   horizontaal 
  was 
  en 
  dus 
  de 
  afwijking 
  der 
  stralen 
  naar 
  boven 
  of 
  naar 
  

   beneden 
  plaats 
  had. 
  Dit 
  is 
  een 
  gevolg 
  van 
  de 
  omstandigheid, 
  dat 
  

   het 
  naar 
  den 
  collimator 
  toegekeerde 
  brekende 
  vlak 
  van 
  het 
  steenzout- 
  

   prisma, 
  van 
  de 
  spleet 
  uit 
  gezien, 
  in 
  vertikalen 
  zin 
  grooter 
  afmeting 
  

   had 
  dan 
  in 
  horizontalen 
  zin 
  en 
  het 
  voor 
  de 
  collimatorlens 
  geplaatste 
  

   diaphragma 
  dienovereenkomstig 
  eene 
  rechthoekige 
  opening 
  had, 
  waar- 
  

   van 
  de 
  grootste 
  zijde 
  vertikaal 
  stond. 
  

  

  De 
  beide 
  in 
  tabel 
  XX 
  vermelde 
  waarnemingsreeksen 
  zijn 
  verricht 
  

   terwijl 
  de 
  brekende 
  hoek 
  van 
  den 
  diamant 
  naar 
  beneden 
  gekeerd 
  

   was; 
  bij 
  de 
  tweede 
  reeks 
  stond 
  de 
  warmtebron 
  iets 
  lager 
  dan 
  bij 
  de 
  

   eerste. 
  Een 
  derde, 
  minder 
  volledige 
  reeks 
  gaf 
  eene 
  absorptiekromme, 
  

   die 
  bijna 
  geheel 
  tusschen 
  de 
  twee 
  andere 
  viel; 
  daarbij 
  was 
  de 
  bre- 
  

   kende 
  hoek 
  naar 
  boven 
  gericht. 
  

  

  In 
  hoofdtrekken 
  stemmen 
  de 
  naar 
  deze 
  reeksen 
  geconstrueerde 
  ab- 
  

   sorptiekrommen 
  (Pl. 
  X 
  Fig. 
  1) 
  volmaakt 
  met 
  elkaar 
  overeen; 
  het 
  

   absolute 
  bedrag 
  der 
  absorptie 
  blijft 
  echter 
  eenigermate 
  twijfelachtig. 
  

   Waarschijnlijk 
  wordt 
  dit 
  door 
  de 
  eerste 
  kromme 
  beter 
  weergegeven 
  

   dan 
  door 
  de 
  tweede, 
  want 
  voor 
  verlies 
  door 
  terugkaatsing 
  tegen 
  voor- 
  

   en 
  achtervlak 
  moeten 
  we 
  minstens 
  20 
  °/ 
  in 
  rekening 
  brengen, 
  daar 
  

   voor 
  stralen 
  met 
  brekingsindex 
  n 
  = 
  2 
  de 
  intensiteit 
  van 
  den 
  eersten 
  

   terugfffekaatsten 
  bundel 
  reeds 
  is 
  

  

  / 
  n 
  — 
  • 
  1 
  \2 
  

  

  Bij 
  de 
  tweede 
  reeks 
  daalt 
  de 
  (niet 
  voor 
  terugkaatsing 
  gecorrigeerde) 
  

   absorptiekromme 
  zelfs 
  beneden 
  15%; 
  daar 
  moet 
  derhalve 
  (wegens 
  

   eene 
  minder 
  gelukkige 
  plaatsing 
  van 
  de 
  warmtebron) 
  door 
  het 
  prisma 
  

   des 
  spectrometers 
  een 
  kleiner 
  deel 
  van 
  den 
  stralenbundel 
  zijn 
  opge- 
  

   vangen 
  wanneer 
  deze 
  onmiddellijk 
  door 
  de 
  spleet 
  ging, 
  dan 
  na 
  het 
  

   tusschen 
  brengen 
  van 
  don 
  diamant. 
  

  

  In 
  de 
  plaatsen 
  der 
  absorptiemaxima 
  kan 
  intusschen, 
  na 
  de 
  genomen 
  

   voorzorgen, 
  door 
  de 
  afwijking 
  des 
  stralenbundels 
  slechts 
  weinig 
  ver- 
  

   andering 
  zijn 
  gebracht. 
  We 
  vinden 
  hier 
  een 
  zwak 
  maximum 
  bij 
  

   39° 
  10', 
  een 
  zeer 
  sterk 
  bij 
  38° 
  45' 
  en 
  verder 
  volledige 
  absorptie 
  voor- 
  

   bij 
  37° 
  40'. 
  Angstrom 
  vond 
  in 
  hoofdtrekken 
  hetzelfde. 
  Volgens 
  

  

  