﻿16 
  

  

  BOLOMETRISCH 
  ONDERZOEK 
  VA.N 
  ABSORPTIESPECTRA. 
  

  

  tiespectra 
  de 
  maxima 
  eene 
  grootere 
  golflengte 
  bezitten. 
  De 
  spectra, 
  

   liggen 
  dus 
  alle 
  in 
  een 
  gebied, 
  waar 
  zich 
  de 
  storing 
  der 
  diffusie, 
  

   ruw 
  gesproken, 
  in 
  afnemende 
  mate 
  doet 
  gevoelen 
  naarmate 
  de 
  golf- 
  

   lengte 
  grooter 
  wordt. 
  

  

  In 
  het 
  algemeen 
  zal 
  de 
  invloed 
  van 
  de 
  verstrooiing 
  op 
  de 
  absorp- 
  

   tiespectra 
  eene 
  nivelleer 
  ende 
  zijn. 
  Er 
  bestaat 
  grooter 
  waarschijnlijk- 
  

   heid, 
  dat 
  essentieele 
  onregelmatigheden 
  daardoor 
  worden 
  verborgen, 
  

   dan 
  dat 
  valsche 
  verheffingen 
  worden 
  te 
  voorschijn 
  geroepen. 
  Daarom 
  

   mag 
  men 
  de 
  eigenaardige 
  golvingen 
  der 
  navolgende 
  kromme 
  lijnen 
  

   inderdaad 
  aan 
  selectieve 
  absorptie 
  toeschrijven; 
  doch 
  daar 
  de 
  diffusie 
  

   (vooral 
  aan 
  de 
  grenzen 
  van 
  een 
  absorptiegebied) 
  constante 
  fouten 
  

   kan 
  geven 
  van 
  eenige 
  procenten, 
  is 
  de 
  mogelijkheid 
  niet 
  uitgesloten, 
  

   dat 
  dientengevolge 
  sommige 
  maxima 
  zelfs 
  eene 
  kleine 
  verplaatsing 
  

   schijnen 
  te 
  hebben 
  ondergaan. 
  Slechts 
  door 
  het 
  prisma 
  en 
  de 
  len- 
  

   zen 
  optisch 
  meer 
  volkomen 
  te 
  maken, 
  zou 
  men 
  deze 
  onzekerheid 
  

   kunnen 
  verminderen. 
  

  

  Amylalcohol. 
  

  

  De 
  voor 
  het 
  onderzoek 
  gebezigde 
  zuivere 
  amylalcohol 
  (uit 
  het 
  

   pharmaceutisch 
  laboratorium 
  der 
  Universiteit 
  te 
  Utrecht) 
  bad 
  tot 
  

   hoofdbestanddeel 
  primaire 
  a 
  isoamylalcohol 
  : 
  

  

  CH 
  3 
  ^CH 
  3 
  

  

  CH 
  

  

  CH 
  3 
  

   ! 
  

  

  HO-CH 
  2 
  

  

  doch 
  was 
  vermoedelijk 
  niet 
  geheel 
  vrij 
  van 
  isomeren. 
  

  

  Daar 
  de 
  vloeistof 
  weinig 
  vluchtig 
  is, 
  kon 
  de 
  dekplaat 
  los 
  op 
  het 
  

   absortievat 
  worden 
  gelegd, 
  zoodat 
  de 
  mogelijkheid 
  van 
  verontreini- 
  

   ging 
  met 
  eenig 
  kitmiddel 
  was 
  buitengesloten. 
  

  

  De 
  aan 
  het 
  hoofd 
  der 
  tabel 
  opgegeven 
  waarden 
  voor 
  de 
  dikte 
  der 
  lagen 
  

   gelden 
  slechts 
  bij 
  benadering, 
  niet 
  alleen 
  in 
  dit 
  geval, 
  maar 
  ook 
  bij 
  alle 
  

   verder 
  te 
  vermelden 
  reeksen. 
  Want 
  tengevolge 
  van 
  het 
  herhaald 
  

   polijsten, 
  dat 
  in 
  den 
  loop 
  van 
  het 
  gansche 
  onderzoek 
  (Juni 
  — 
  October 
  

   1890) 
  zeker 
  wel 
  honderd 
  maal 
  moest 
  geschieden, 
  bleven 
  de 
  binnenwan- 
  

   den 
  van 
  het 
  absorptievat 
  niet 
  volkomen 
  evenwijdig 
  en 
  plat, 
  zoodat 
  men 
  

   slechts 
  van 
  eene 
  gemiddelde 
  wijdte 
  kan 
  spreken, 
  die 
  telkens 
  door 
  

   schatting 
  werd 
  bepaald. 
  Hoewel 
  de 
  onzekerheid 
  daarbij 
  nauwelijks 
  

  

  