﻿BOLOMETRISCH 
  ONDERZOEK 
  VAN 
  ABSORPTIESPECTRA. 
  

  

  15 
  

  

  de 
  vloeistof' 
  bepalon. 
  Deze 
  methode 
  verdient 
  de 
  voorkeur 
  hoven 
  het 
  

   vergelijken 
  van 
  de 
  plaatsen 
  II 
  en 
  III 
  (als 
  zich 
  daar 
  zoiitplaten 
  van 
  

   verschillende 
  dikte 
  bevinden) 
  ; 
  want 
  hoewel 
  in 
  dat 
  geval 
  de 
  reflexen 
  

   zijn 
  geëlimineerd, 
  is 
  in 
  gedeelten 
  van 
  het 
  spectrum, 
  waar 
  sterke 
  

   absorptie 
  plaats 
  beeft, 
  de 
  intensiteit 
  van 
  de 
  doorgelaten 
  straling 
  dan 
  

   voor 
  beide 
  lagen 
  zóó 
  gering, 
  dat 
  bijkomende 
  diffuse 
  straling 
  op 
  de 
  

  

  verhouding 
  [ 
  : 
  aanzienlijken 
  invloed 
  uitoefent. 
  

  

  Daarom 
  werd 
  hij 
  de 
  volgende 
  waarnemingen 
  bijna 
  altijd 
  gewerkt 
  

   met 
  een 
  enkele 
  zoutplaat 
  in 
  II 
  en 
  een 
  dubbele 
  van 
  gelijke 
  dikte 
  in 
  

   III; 
  het 
  absorptievermogen 
  kon 
  dan 
  worden 
  afgeleid 
  uit 
  de 
  intensi- 
  

   teiten 
  der 
  doorgelaten 
  stralen 
  hij 
  I 
  en 
  II, 
  terwijl 
  nu 
  en 
  dan 
  een 
  

   meting 
  bij 
  III 
  werd 
  verricht 
  (vooral 
  op 
  plaatsen, 
  waar 
  7 
  2 
  vend 
  van 
  

   li 
  verschilde) 
  om 
  te 
  zien, 
  in 
  hoeverre 
  het 
  warmteverlies 
  soms 
  een 
  

   gevolg 
  was 
  van 
  terugkaatsing. 
  Voor 
  alle 
  onderzochte 
  vloeistoffen 
  

   bleek 
  steeds 
  J 
  3 
  nagenoeg 
  gelijk 
  te 
  zijn 
  aan 
  7 
  2 
  > 
  zoodat 
  aanmerkelijke 
  

   terugkaatsing 
  nergens 
  werd 
  geconstateerd. 
  

  

  De 
  verstrooiing 
  der 
  warmtestralen 
  blijft 
  intnsschen 
  ook 
  bij 
  deze 
  

   methode 
  eeno 
  storende 
  omstandigheid 
  met 
  welke 
  uiterst 
  moeilijk 
  

   rekening 
  te 
  honden 
  is. 
  Als 
  men 
  den 
  spectrometer 
  instelt 
  op 
  de 
  lijn 
  

   P 
  en 
  sterk 
  natriumlicht 
  voor 
  de 
  spleet 
  plaatst, 
  ziet 
  men 
  wel 
  is 
  waar 
  

   een 
  schei]) 
  begrensd 
  beeld 
  van 
  de 
  spleet, 
  doch 
  ter 
  weerszijde 
  daar- 
  

   van 
  is 
  een 
  monochromatische, 
  gelijkmatig 
  afnemende 
  lichtglans, 
  

   welke, 
  hoewel 
  zwak, 
  toch 
  over 
  een 
  breedte 
  van 
  10' 
  tot 
  20' 
  zicht- 
  

   baar 
  kan 
  zijn, 
  al 
  naar 
  gelang 
  van 
  de 
  intensiteit 
  des 
  hoofdbundels 
  

   en 
  van 
  den 
  graad 
  van 
  volkomenheid 
  der 
  gepolijste 
  oppervlakten. 
  

   Een 
  dergelijke 
  diffusie 
  ondergaat 
  natuurlijk 
  elke 
  stralensoort 
  van 
  een 
  

   polychromatischen 
  bundel, 
  en 
  daardoor 
  wordt 
  de 
  verstrooide 
  warmte 
  

   op 
  zeer 
  ingewikkelde 
  wijze 
  over 
  het 
  spectrum 
  verdeeld. 
  

  

  Minder 
  hinderlijk 
  zou 
  de 
  diffusie 
  zijn, 
  wanneer 
  men 
  kon 
  beschik- 
  

   ken 
  over 
  een 
  warmtebron, 
  die 
  alle 
  stralensoorten 
  in 
  gelijke 
  mate 
  

   uitzond. 
  Van 
  dit 
  ideale 
  geval 
  blijft 
  men 
  steeds 
  zeer 
  ver 
  verwijderd 
  

   doch 
  men 
  komt 
  het 
  iets 
  nader 
  indien 
  men 
  de 
  straling 
  bezigt 
  van 
  

   een 
  vast 
  lichaam 
  op 
  niet 
  al 
  te 
  hooge 
  temperatuur, 
  dan 
  bij 
  het 
  ge- 
  

   bruik 
  van 
  een 
  gasvormige 
  warmtebron, 
  zooals 
  een 
  vlam*). 
  Het 
  door 
  

   mij 
  gebruikte 
  zwakke 
  kalklieht 
  had 
  zijn 
  uitstralingsmaximum 
  bij 
  

   omstreeks 
  39° 
  25' 
  (A 
  < 
  2//) 
  f), 
  terwijl 
  van 
  alle 
  onderzochte 
  absorp- 
  

  

  *) 
  Vergel.: 
  /-Die 
  Licht- 
  und 
  Warmestrahlung 
  verbr. 
  Gase." 
  S. 
  74. 
  

  

  f) 
  De 
  getallen, 
  in 
  de 
  verschillende 
  tabellen 
  onder 
  7j 
  aangegeven, 
  stellen 
  geenszins 
  

   het 
  uitstralingsspectrum 
  van 
  het 
  gloeiend 
  kalkprisma 
  voor; 
  zij 
  zijn 
  niet 
  onderlin" 
  

   vergelijkbaar, 
  daar 
  de 
  w 
  ijdte 
  van 
  de 
  spleet 
  binnen 
  de 
  grenzen 
  '/ 
  3 
  en 
  '/ 
  30 
  mM. 
  telkens 
  

   veranderd 
  werd 
  om 
  behoorlijke 
  uitwijkingen 
  van 
  den 
  galvanometer 
  te 
  verkrijgen 
  

  

  