﻿TOESTANDEN 
  VAN 
  ZOUTOPLOSSINGEN 
  MET 
  VASTE 
  PHASEN. 
  

  

  5 
  

  

  Siérait 
  blijkt, 
  wanneer 
  men 
  £ 
  als 
  eene 
  functie 
  v;m 
  p 
  en 
  T 
  be- 
  

   Bchouwt, 
  "lat 
  in 
  de 
  bovengenoemde 
  onderstelling 
  

  

  — 
  =-r] 
  en 
  - 
  - 
  = 
  » 
  (2) 
  

  

  or 
  op 
  

  

  Heelt 
  men 
  te 
  doen 
  met 
  een 
  homogeen 
  mengsel 
  van 
  n 
  componen- 
  

   ten, 
  terwijl 
  de 
  hoeveelheid 
  van 
  iederen 
  component 
  naar 
  willekeur 
  

   vergroot 
  ot' 
  verkleind 
  kan 
  worden, 
  dan 
  is 
  £ 
  behalve 
  van 
  p 
  en 
  T 
  

   ook 
  eene 
  functie 
  van 
  de 
  gewichtshoeveelheden 
  w 
  2 
  , 
  . 
  . 
  . 
  m„ 
  der 
  

   n 
  componenten 
  en 
  de 
  totale 
  differentiaal 
  van 
  £ 
  wordt 
  

  

  . 
  - 
  d 
  £ 
  d 
  £ 
  . 
  _ 
  ô 
  £ 
  

  

  «£ 
  = 
  N 
  « 
  jo 
  H 
  -<«/+- 
  — 
  rfn»! 
  + 
  + 
  

  

  De 
  partieele 
  differentiaalquotienten 
  van 
  £ 
  ten 
  opzichte 
  van 
  m 
  l7 
  

   w 
  2 
  , 
  , 
  m 
  fl 
  zijn 
  door 
  Gibbs 
  de 
  potentialen 
  der 
  verschillende 
  com- 
  

   ponenten 
  genoemd 
  en 
  voorgesteld 
  door 
  //], 
  // 
  2 
  , 
  , 
  f(„. 
  Volgens 
  

  

  deze 
  schrijfwijze 
  en 
  met 
  het 
  oog 
  op 
  (2) 
  wordt 
  

  

  d'Ç 
  — 
  v 
  dp 
  - 
  r\ 
  d 
  T 
  -+- 
  f,t 
  x 
  dm 
  x 
  -f- 
  + 
  f*n 
  dm 
  n 
  . 
  ... 
  (3) 
  

  

  De 
  vergelijking, 
  die 
  voor 
  een 
  homogene 
  stof 
  het 
  verband 
  uitdrukt 
  

   tusschen 
  £ 
  en 
  hare 
  onafhankelijk 
  veranderlijken 
  p, 
  T, 
  m 
  1? 
  ni 
  2 
  ....,«?„ 
  

   zullen 
  wij 
  de 
  „fundamenteel 
  e 
  vergelijking" 
  dier 
  stof 
  noemen 
  "Wor- 
  

   den 
  de 
  hoeveelheden 
  w 
  b 
  m 
  2 
  , 
  m 
  n 
  alle 
  in 
  dezelfde 
  verhouding 
  

  

  vergroot, 
  terwijl 
  p 
  en 
  T 
  onveranderd 
  blijven, 
  dan 
  zullen 
  t, 
  r\ 
  en 
  v 
  

   en 
  dus 
  ook 
  £ 
  in 
  diezelfde 
  verhouding 
  toenemen. 
  Hieruit 
  volgt, 
  

   dat 
  £ 
  eene 
  homogene 
  functie 
  van 
  den 
  eersten 
  graad 
  is 
  van 
  Wi, 
  

  

  wïo 
  m„, 
  wanneer 
  p 
  en 
  T 
  constant 
  blijven 
  en 
  dat 
  dus 
  de 
  

  

  potentialen 
  function 
  zijn 
  van 
  de 
  n-\ 
  verhoudingen 
  tusschen 
  mj, 
  

   m 
  2 
  m 
  B 
  , 
  die 
  de 
  samenstelling 
  der 
  homogene 
  stof 
  bepalen. 
  

  

  Voor 
  eene 
  enkele 
  stof 
  of 
  voor 
  een 
  lichaam 
  van 
  constante 
  samen- 
  

  

  d 
  £ 
  

  

  stelling 
  is 
  £ 
  evenredig 
  met 
  de 
  massa, 
  dus 
  de 
  potentiaal 
  — 
  is 
  dan 
  

  

  gelijk 
  aan 
  de 
  waarde 
  van 
  £ 
  voor 
  de 
  massaeenheid 
  der 
  stof 
  en 
  hangt 
  

   alleen 
  af 
  van 
  p 
  en 
  T. 
  

  

  § 
  3. 
  Uit 
  de 
  algemeene 
  voorwaarde 
  (1) 
  kunnen 
  nu 
  de 
  bijzondere 
  

   voorwaarden 
  voor 
  het 
  evenwicht 
  van 
  een 
  heterogeen 
  systeem 
  worden 
  

   afgeleid, 
  wanneer 
  men 
  onderstelt, 
  dat 
  in 
  alle 
  doelen 
  dezelfde 
  tempe- 
  

   ratuur 
  en 
  dezelfde 
  druk 
  heerschen. 
  Bestaat 
  het 
  systeem 
  uit 
  twee 
  

   homogene 
  doelen, 
  die 
  beide 
  dezelfde 
  n 
  componenten 
  bevatten, 
  dan 
  is 
  

  

  £ 
  = 
  £ 
  + 
  £ 
  \ 
  

  

  