﻿TOESTANDEN 
  VAN 
  ZOUTOPLOSSINGEN 
  MET 
  VASTE 
  PHASEN. 
  1 
  1 
  

  

  gelijk 
  zijn 
  aan 
  dien 
  van 
  hot 
  vaste 
  zout. 
  De 
  potentiaal 
  van 
  het 
  

   vaste 
  /out 
  is 
  eene 
  functie 
  van 
  p 
  en 
  7', 
  die 
  wij 
  voorstellen 
  door 
  

  

  dan 
  is 
  dit 
  tevens 
  de 
  waarde 
  van 
  £ 
  voor 
  de 
  gewichtseenheid 
  vast 
  

   zout 
  (I 
  § 
  2). 
  De 
  evcnwichtsvoorwaarde 
  wordt 
  nu 
  

  

  en 
  wanneer 
  de 
  vormen 
  der 
  funetiën 
  / 
  en 
  <p 
  bekend 
  waren, 
  zou 
  uit 
  

   deze 
  vergelijking 
  k 
  d. 
  i. 
  de 
  verdunning 
  der 
  verzadigde 
  oplossing 
  in 
  

   functie 
  van 
  p 
  en 
  T 
  bepaald 
  kunnen 
  worden. 
  

  

  Was 
  de 
  oplossing 
  behalve 
  met 
  vast 
  zout 
  ook 
  in 
  evenwicht 
  met 
  

  

  waterdamp, 
  dan 
  moest 
  de 
  potentiaal 
  van 
  het 
  water, 
  —f 
  gelijk 
  gesteld 
  

  

  à 
  k 
  

  

  worden 
  aan 
  dien 
  van 
  den 
  waterdamp; 
  men 
  zou 
  dan 
  twee 
  even- 
  

   wichtsvergelijkingen 
  verkrijgen, 
  waaruit 
  behalve 
  de 
  samenstelling 
  

   der 
  verzadigde 
  oplossing 
  ook 
  nog 
  de 
  spanning 
  van 
  den 
  waterdamp 
  

   kon 
  worden 
  bepaald 
  voor 
  een 
  gegeven 
  waarde 
  van 
  T. 
  Wij 
  zullen 
  

   in 
  't 
  vervolg 
  slechts 
  verzadigde 
  oplosingen 
  behandelen, 
  die 
  met 
  het 
  

   vaste 
  zout 
  alleen 
  in 
  evenwicht 
  zijn 
  en 
  dus 
  onder 
  een 
  willekeurigen 
  

   gegeven 
  druk 
  b. 
  v. 
  den 
  dampkringsdruk 
  staan 
  ; 
  deze 
  evenwichtstoe- 
  

   standen, 
  ofschoon 
  onvolledig, 
  komen 
  bij 
  de 
  proeven 
  over 
  oplosbaar- 
  

   heid 
  het 
  meest 
  voor. 
  

  

  § 
  2. 
  De 
  bepaling 
  van 
  de 
  samenstelling 
  der 
  verzadigde 
  oplossing 
  

   door 
  de 
  vergelijking 
  (4) 
  kan 
  met 
  behulp 
  van 
  eene 
  meetkundige 
  

   constructie 
  worden 
  toegelicht. 
  Wij 
  denken 
  ons 
  daartoe 
  de 
  kromme 
  

   lijn 
  z 
  — 
  f 
  (k) 
  geconstrueerd 
  voor 
  gegeven 
  waarden 
  van 
  p 
  en 
  T 
  1 
  ) 
  op 
  

   twee 
  onderling 
  loodrechte 
  assen 
  : 
  de 
  Z-as 
  en 
  de 
  K-a,s. 
  De 
  ordinaat 
  

   van 
  een 
  punt 
  dier 
  lijn 
  is 
  dan 
  de 
  waarde 
  van 
  £ 
  voor 
  eene 
  eenheid 
  

   eener 
  oplossing, 
  wier 
  samenstelling 
  door 
  de 
  abscis 
  van 
  dat 
  punt 
  

   wordt 
  aangewezen. 
  De 
  potentiaal 
  van 
  het 
  zout 
  in 
  de 
  oplossing 
  n.l. 
  

  

  van 
  de 
  Z-as 
  wordt 
  afgesneden 
  en 
  daar 
  die 
  potentiaal 
  in 
  de 
  verza> 
  

  

  (4) 
  

  

  dat 
  door 
  de 
  raaklijn 
  aan 
  de 
  kromme 
  lijn, 
  

  

  ') 
  p 
  en 
  T 
  zijn 
  dus 
  constanten 
  in 
  de 
  vergelijking 
  der 
  lijn 
  ; 
  veranderen 
  deze 
  dan 
  

   verkrijgt 
  de 
  lijn 
  een 
  anderen 
  vorm. 
  

  

  