﻿TOESTANDEN 
  VAN 
  ZOUTOPLOSSINGEN 
  MET 
  VASTE 
  P1IASEN. 
  19 
  

  

  Fie. 
  VI. 
  

  

  Het 
  

  

  wanneer 
  deze 
  nadert 
  tot 
  het 
  smeltpunt 
  van 
  de 
  vaste 
  stof', 
  komen 
  de 
  

   punten 
  A 
  en 
  a 
  dichter 
  bij 
  elkander. 
  Trekt 
  men 
  nu 
  in 
  iedere 
  door- 
  

   snede 
  de 
  raaklijnen 
  B 
  C 
  en 
  AR 
  dan 
  zal 
  er 
  eene 
  bepaalde 
  doorsnede 
  

   moeten 
  zijn, 
  waarin 
  deze 
  samenvallen 
  of 
  m. 
  a. 
  w. 
  bij 
  eene 
  bepaalde 
  

   temperatuur 
  zal 
  de 
  raaklijn 
  uit 
  A, 
  de 
  kromme 
  lijn 
  in 
  twee 
  punten 
  

  

  aanraken 
  (Fig. 
  VI). 
  Bij 
  deze 
  temperatuur 
  heeft 
  

   men 
  dus 
  een 
  volledig 
  heterogeen 
  evenwicht 
  

   van 
  drie 
  phasen: 
  de 
  vaste 
  stof 
  en 
  twee 
  oplos- 
  

   singen 
  van 
  verschillend* 
  1 
  sterkte. 
  Alexejew, 
  

   die 
  dit 
  evenwicht 
  heeft 
  waargenomen 
  voor 
  eene 
  

   oplossing 
  van 
  benzoëzuur 
  in 
  water 
  bij 
  98° 
  C. 
  

   en 
  voor 
  eene 
  oplossing 
  van 
  phenol 
  bij 
  2° 
  C, 
  

   noemt 
  deze 
  temperatuur 
  het 
  „smeltpunt 
  onder 
  

   water". 
  

  

  verschijnsel, 
  dat 
  bij 
  die 
  temperatuur 
  wordt 
  waargenomen 
  heeft 
  

   werkelijk 
  eenige 
  overeenkomst 
  met 
  smelting 
  ; 
  men 
  ziet 
  n.l. 
  de 
  vaste 
  

   stof 
  overgaan 
  in 
  eene 
  vloeistof, 
  die 
  schijnbaar 
  de 
  gesmolten 
  stof 
  is, 
  

   maar 
  die 
  bij 
  onderzoek 
  de 
  zeer 
  geconcentreerde 
  oplossing 
  blijkt 
  te 
  

   zijn, 
  welke 
  in 
  Fig. 
  VI 
  door 
  het 
  punt 
  B 
  is 
  aangeduid. 
  Daar 
  het 
  

   verschijnsel 
  dus 
  geen 
  eigenlijke 
  smelting 
  is, 
  zullen 
  wij 
  de 
  bedoelde 
  

   temperatuur 
  de 
  „overgangstemperatuur" 
  noemen. 
  Bij 
  temperaturen, 
  

   die 
  daar 
  boven 
  gelegen 
  zijn, 
  komen 
  de 
  punten 
  A 
  en 
  a 
  nog 
  dichter 
  

   bijeen 
  ; 
  er 
  kan 
  nu 
  uit 
  A 
  eene 
  enkele 
  raaklijn 
  A 
  R 
  getrokken 
  wor- 
  

   den, 
  die 
  het 
  evenwicht 
  voorstelt 
  van 
  de 
  vaste 
  stof 
  met 
  de 
  zeer 
  ge- 
  

   concentreerde 
  oplossing 
  R 
  en 
  bovendien 
  is 
  ook 
  een 
  evenwicht 
  van 
  

   twee 
  vloeibare 
  phasen 
  B 
  en 
  C 
  mogelijk 
  (Fig. 
  VII). 
  Dit 
  laatste 
  heeft 
  

  

  nu 
  echter 
  niet 
  meer 
  het 
  karakter 
  van 
  eene 
  

   oververzadigde 
  oplossing 
  en 
  het 
  hangt 
  sleehrs 
  

   van 
  de 
  hoeveelheden 
  der 
  beide 
  stoffen, 
  die 
  

   bij 
  elkander 
  gevoegd 
  worden 
  af, 
  welk 
  even- 
  

   wicht 
  tot 
  stand 
  zal 
  komen. 
  Is 
  de 
  meng- 
  

   verhouding 
  grooter 
  dan 
  /,", 
  dan 
  ontstaat 
  

   eene 
  homogene 
  oplossing 
  ; 
  ligi 
  zij 
  tusschen 
  

   F 
  'g- 
  VI1 
  - 
  k" 
  en 
  k', 
  dan 
  vormen 
  zich 
  de 
  beide 
  vloei- 
  

  

  bare 
  phasen, 
  waarvan 
  de 
  een 
  de 
  samenstelling 
  k" 
  en 
  de 
  andere 
  k' 
  

   heeft 
  en 
  door 
  den 
  regel 
  van 
  het 
  zwaartepunt 
  (II 
  § 
  3) 
  kan 
  gemak- 
  

   kelijk 
  worden 
  aangetoond, 
  «lat 
  men 
  hier 
  het 
  punt 
  van 
  de 
  lijn 
  B 
  C 
  

   te 
  beschouwen 
  heeft, 
  welks 
  abseis 
  de 
  gegeven 
  mengverhouding 
  is. 
  

   De 
  ordinaat 
  van 
  dit 
  punt 
  is 
  de 
  waarde 
  van 
  £ 
  voor 
  een 
  systeem 
  van 
  

   twee 
  vloeibare 
  phasen, 
  die 
  te 
  zamen 
  de 
  gewichtseenheid 
  zout 
  bevat- 
  

   ten 
  en 
  de 
  afstanden 
  van 
  het 
  punt 
  tot 
  li 
  en 
  (' 
  verhouden 
  zich 
  als 
  

   de 
  hoeveelheden 
  zout 
  in 
  de 
  tweede 
  phase 
  {k") 
  en 
  in 
  de 
  eerste 
  (k') 
  

  

  2* 
  

  

  

  

  

  

  k 
  r 
  \k' 
  

  

  'k" 
  

  

  