﻿24 
  TOEPASSINGEN 
  DER 
  THEORIE 
  VAN 
  GIBBS 
  OP 
  EVENWICHTS- 
  

  

  Daar 
  er 
  geen 
  enkel 
  voorbeeld 
  bekend 
  is 
  van 
  een 
  hydraatvormend 
  

   zout, 
  waarbij 
  coëxisteerende 
  vloeibare 
  phasen 
  zijn 
  waargenomen, 
  be- 
  

   staat 
  er 
  geen 
  reden 
  om 
  aan 
  te 
  nemen, 
  dat 
  de 
  lijn 
  z 
  = 
  f 
  (k) 
  ergens 
  

   de 
  holle 
  zijde 
  naar 
  de 
  K-as 
  keert. 
  Hieruit 
  volgt, 
  dat 
  er 
  uit 
  een 
  

   punt, 
  onder 
  die 
  lijn 
  gelegen, 
  in 
  't 
  algemeen 
  twee 
  raaklijnen 
  getrok- 
  

   ken 
  kunnen 
  worden 
  (Fig 
  X), 
  zoodat 
  een 
  ky- 
  

   draat 
  bij 
  gegeven 
  temperatuur 
  en 
  druk 
  in 
  even- 
  

   wicht 
  kan 
  zijn 
  met 
  eene 
  oplossing 
  van 
  grooter 
  

   watergehalte 
  (& 
  x 
  ) 
  of 
  met 
  eene 
  van 
  kleiner 
  wa- 
  

   tergehalte 
  (& 
  2 
  ). 
  Welk 
  van 
  de 
  beide 
  even 
  wich- 
  

   ten 
  tot 
  stand 
  komt, 
  hangt 
  af 
  van 
  de 
  verhouding 
  

   K 
  tusschen 
  de 
  hoeveelheden 
  water 
  en 
  watervrij 
  

   zout, 
  die 
  in 
  het 
  geheele 
  systeem 
  aanwezig 
  zijn. 
  

   Ligt 
  deze 
  verhouding 
  tusschen 
  k\ 
  en 
  dan 
  ontstaat 
  het 
  evenwicht 
  

   met 
  de 
  meest 
  verdunde 
  oplossing, 
  ligt 
  zij 
  tusschen 
  x 
  en 
  & 
  2 
  dan 
  komt 
  

   het 
  andere 
  evenwicht 
  tot 
  stand. 
  Door 
  den 
  bekenden 
  regel 
  (II 
  § 
  3) 
  

   kan 
  men 
  in 
  beide 
  gevallen 
  bepalen, 
  welke 
  verhouding 
  er 
  bestaat 
  

   tusschen 
  de 
  hoeveelheid 
  watervrij 
  zout 
  in 
  het 
  hydraat 
  en 
  die 
  in 
  de 
  

   oplossing. 
  

  

  § 
  2. 
  Wanneer 
  wij 
  ons 
  de 
  figuur 
  X 
  geconstrueerd 
  denken 
  voor 
  

   eene 
  andere 
  temperatuur, 
  zullen 
  de 
  vorm 
  der 
  kromme 
  lijn 
  en 
  de 
  

   hoogte 
  van 
  het 
  punt 
  A 
  veranderen. 
  Bij 
  hoogere 
  temperatuur 
  komt 
  

   A 
  dichter 
  bij 
  de 
  kromme 
  lijn 
  te 
  liggen 
  en 
  de 
  punten 
  Rj 
  en 
  B 
  2 
  

   naderen 
  tot 
  elkander 
  1 
  ); 
  eindelijk 
  zal 
  er 
  eene 
  temperatuur 
  bereikt 
  

   worden, 
  waarbij 
  het 
  punt 
  A 
  op 
  de 
  kromme 
  lijn 
  ligt; 
  het 
  hydraat 
  

   is 
  dan 
  in 
  evenwicht 
  met 
  eene 
  vloeistof 
  van 
  gelijke 
  samenstelling 
  en 
  

   die 
  temperatuur 
  is 
  dus 
  het 
  smeltpunt 
  van 
  het 
  hydraat. 
  Beschouwen 
  

   wij 
  do 
  vormen, 
  die 
  de 
  kromme 
  lijn 
  bij 
  verschillende 
  temperaturen 
  

   vertoont, 
  weer 
  als 
  doorsneden 
  van 
  het 
  oppervlak 
  z 
  = 
  f(k, 
  T) 
  met 
  

   vlakken, 
  loodrecht 
  op 
  de 
  T-as, 
  dan 
  vormen 
  de 
  raakpunten 
  R\ 
  en 
  

   jR 
  2 
  , 
  die 
  men 
  in 
  de 
  verschillende 
  doorsneden 
  verkrijgt 
  eene 
  kromme 
  

   lijn 
  op 
  het 
  oppervlak, 
  wier 
  horizontale 
  projectie 
  de 
  oplosbaarheids- 
  

   lijn 
  van 
  het 
  hydraat 
  genoemd 
  kan 
  worden. 
  Uit 
  het 
  voorgaande 
  

   volgt, 
  dat 
  de 
  algemeene 
  vorm 
  dezer 
  lijn 
  zoodanig 
  zijn 
  zal, 
  dat 
  zij 
  

   door 
  eene 
  lijn, 
  evenwijdig 
  aan 
  de 
  iT-as 
  in 
  twee 
  punten 
  gesneden 
  

   wordt 
  en 
  dat 
  deze 
  snijpunten 
  bij 
  het 
  smeltpunt 
  samenvallen 
  2 
  ). 
  

  

  ') 
  Uit 
  de 
  nadering 
  van 
  het 
  punt 
  A 
  tot 
  de 
  kromme 
  lijn 
  volgt 
  niet 
  onmiddellijk 
  

   dat 
  de 
  punten 
  R 
  l 
  en 
  Ji 
  2 
  dichter 
  bijeen 
  komen, 
  want 
  de 
  vorm 
  der 
  kromme 
  lijn 
  zou 
  

   zoodanig 
  kunnen 
  veranderen, 
  dat 
  zij 
  zich 
  tijdelijk 
  van 
  elkander 
  verwijderen. 
  Ten 
  

   slotte 
  moeten 
  zij 
  echter 
  tot 
  elkander 
  naderen 
  daar 
  zij 
  bij 
  het 
  smeltpunt 
  samenvallen. 
  

  

  ") 
  Bakhuis 
  Roozeboom. 
  Ree. 
  des 
  Trav. 
  Chim. 
  T. 
  VIII. 
  

  

  