﻿TOESTANDEN 
  VAN 
  ZOUTOPLOSSINGEN 
  MET 
  VASTE 
  PIIASEN. 
  25 
  

  

  § 
  3. 
  Van 
  vele 
  zouten 
  zijn 
  verschillende 
  hydraten 
  hekend, 
  die 
  

   ieder 
  tusschen 
  bepaalde 
  tomperatuurgrenzen 
  kunnen 
  bestaan 
  ; 
  hierbij 
  

   is 
  waargenomen, 
  dat 
  hij 
  hoogere 
  temperaturen 
  een 
  hydraat 
  optreedt 
  

   met 
  kleiner 
  watergehalte, 
  totdat 
  eindelijk 
  slechts 
  evenwicht 
  van 
  het 
  

   watervrije 
  zout 
  met 
  de 
  oplossing 
  mogelijk 
  is. 
  Het 
  verhand 
  tusschen 
  

   deze 
  evenwiehten 
  nier 
  verschillende 
  hydraten 
  kan 
  door 
  onze 
  meet- 
  

   kundige 
  voorstelling 
  worden 
  opgehelderd. 
  Daartoe 
  denken 
  wij 
  ons 
  

   hij 
  gegeven 
  temperatuur 
  en 
  druk 
  voor 
  ieder 
  hydraat 
  een 
  punt 
  ge- 
  

   construeerd, 
  dat 
  tot 
  coördinaten 
  heeft 
  : 
  het 
  watergehalte 
  en 
  de 
  waarde 
  

   van 
  £ 
  voor 
  eene 
  eenheid 
  van 
  het 
  hydraat 
  en 
  uit 
  al 
  die 
  punten 
  

   raaklijnen 
  getrokken 
  aan 
  de 
  lijn 
  z 
  = 
  f(k). 
  Herhaalt 
  men 
  deze 
  con- 
  

   st 
  luetic 
  hij 
  verschillende 
  temperaturen, 
  dan 
  verkrijgt 
  men 
  op 
  het 
  

   oppervlak 
  z 
  = 
  ƒ 
  (k, 
  T) 
  voor 
  ieder 
  hydraat 
  eene 
  reeks 
  van 
  raakpun- 
  

   ten, 
  wier 
  horizontale 
  projectie 
  de 
  oploshaarheidslijn 
  voor 
  dat 
  hydraat 
  

   is. 
  De 
  oploshaarheidslijnen 
  van 
  twee 
  hydraten 
  zullen 
  elkander 
  snij- 
  

   den 
  in 
  een 
  punt, 
  dat 
  de 
  temperatuur 
  aanwijst, 
  waarhij 
  een 
  volledig 
  

   heterogeen 
  evenwicht 
  mogelijk 
  is 
  van 
  de 
  beide 
  hydraten 
  met 
  dezelfde 
  

   oplossing. 
  

  

  De 
  loodrechte 
  doorsnede 
  zal 
  bij 
  die 
  temperatuur 
  (overgangstem- 
  

   peratuur) 
  de 
  figuur 
  Xla 
  vertoonen, 
  waarin 
  de 
  raaklijnen 
  uit 
  de 
  pun- 
  

   ten 
  A 
  i 
  en 
  A 
  2 
  getrok- 
  

   ken, 
  samenvallen. 
  Bij 
  

   eene 
  hoogere 
  tempera- 
  

   tuur 
  heeft 
  het 
  hydraat 
  

   met 
  het 
  kleinste 
  water- 
  

   gehalte 
  de 
  grootste 
  sta- 
  

   biliteit, 
  dus 
  komt 
  dan 
  

   het 
  punt 
  A 
  2 
  boven 
  de 
  

   raaklijn 
  uit 
  A\ 
  te 
  lig- 
  

   gen, 
  zooals 
  in 
  Fig. 
  XIô 
  

   is 
  voorgesteld. 
  Het 
  evenwicht 
  met 
  het 
  hydraat 
  A 
  2 
  is 
  dan 
  echter 
  niet 
  

   labiel, 
  maar 
  wanneer 
  het 
  tot 
  stand 
  komt 
  gaat 
  het 
  gemakkelijk 
  over 
  

   in 
  het 
  meer 
  stabiele 
  evenwicht 
  van 
  het 
  lagere 
  hydraat, 
  evenals 
  eene 
  

   oververzadigde 
  oplossing 
  gemakkelijk 
  in 
  den 
  heterogenen 
  evenwichts- 
  

   toestand 
  overgaat. 
  Uit 
  Fig. 
  Xli 
  blijkt 
  verder, 
  dat 
  het 
  smeltpunt 
  van 
  

   het 
  hydraat 
  A 
  2j 
  d. 
  i. 
  de 
  temperatuur, 
  waarbij 
  het 
  punt 
  A% 
  op 
  de 
  kromme 
  

   lijn 
  ligt, 
  eerst 
  bereikt 
  wordt, 
  nadat 
  dit 
  punt 
  boven 
  de 
  raaklijn 
  uit 
  A\ 
  

   gekomen 
  is 
  en 
  dat 
  dus 
  de 
  snijding 
  der 
  beide 
  oploshaarheidslijnen 
  

   reeds 
  heeft 
  plaats 
  gehad, 
  voordat 
  die 
  van 
  het 
  hydraat 
  A 
  2 
  het 
  smelt- 
  

   punt 
  bereikt 
  heeft. 
  Als 
  voorbeeld 
  van 
  den 
  hier 
  beschreven 
  over- 
  

   gang 
  noem 
  ik 
  in 
  de 
  eerste 
  plaats 
  het 
  hydraat 
  van 
  Glauberzout 
  Na 
  2 
  

   SO±. 
  ÏOH^O. 
  De 
  oploshaarheidslijn 
  van 
  dit 
  hydraat 
  snijdt 
  die 
  van 
  

  

  rig. 
  xr«. 
  

  

  Fig. 
  XU. 
  

  

  