﻿30 
  TOEPASSINGEN 
  DER 
  THEORIE 
  VAN 
  GIBBS 
  OP 
  EVENWJCHTS- 
  

  

  die 
  onafhankelijk 
  is 
  van 
  de 
  hoeveelheden 
  der 
  zouten, 
  welke 
  in 
  vasten 
  

   toestand 
  aanwezig 
  zijn. 
  

  

  § 
  2. 
  De 
  oplossing 
  der 
  vergelijkingen 
  (9) 
  en 
  (10) 
  kan 
  door 
  eene 
  

   meetkundige 
  voorstelling 
  worden 
  toegelicht. 
  Daartoe 
  denken 
  wij 
  ons 
  

   een 
  oppervlak 
  geconstrueerd, 
  dat 
  tot 
  vergelijking 
  heeft 
  

  

  * 
  = 
  f(*»sOi 
  

  

  op 
  drie 
  onderling 
  loodrechte 
  assen 
  : 
  de 
  Z-as, 
  die 
  verticaal 
  naar 
  boven 
  

   gericht 
  is, 
  de 
  if-as, 
  die 
  naar 
  voren 
  en 
  de 
  Y-as, 
  die 
  naar 
  rechts 
  

   loopt. 
  Dit 
  oppervlak 
  is 
  dan 
  geheel 
  begrepen 
  tusschen 
  de 
  evenwijdige 
  

   vlakken 
  y 
  = 
  G 
  en 
  y 
  = 
  1 
  ; 
  p 
  en 
  T 
  zijn 
  constanten 
  in 
  de 
  vergelijking, 
  

   zoodat 
  bij 
  verandering 
  van 
  temperatuur 
  en 
  druk 
  ook 
  de 
  vorm 
  van 
  

   het 
  oppervlak 
  verandert. 
  Volgens 
  de 
  beteekenis, 
  die 
  wij 
  in 
  de 
  

   vorige 
  § 
  aan 
  de 
  uitdrukking 
  f 
  y) 
  gehecht 
  hebben, 
  stelt 
  de 
  hoogte 
  

   van 
  een 
  punt 
  van 
  het 
  oppervlak 
  boven 
  het 
  K 
  Y-vlak, 
  de 
  waarde 
  

   van 
  £ 
  voor 
  van 
  eene 
  oplossing, 
  die 
  eene 
  gewichtseenheid 
  zout 
  bevat, 
  

   waarvan 
  de 
  samenstelling 
  wordt 
  aangewezen 
  door 
  de 
  coördinaat 
  y 
  

   der 
  projectie 
  van 
  het 
  punt 
  op 
  het 
  K 
  Y-vlak 
  ; 
  dit 
  zout 
  is 
  opgelost 
  in 
  

   eene 
  hoeveelheid 
  water, 
  aangewezen 
  door 
  de 
  coördinaat 
  k 
  van 
  die 
  

   projectie. 
  

  

  De 
  potentiaal 
  ^\ 
  van 
  het 
  eerste 
  zout 
  is 
  

  

  en 
  de 
  meetkundige 
  beteekenis 
  van 
  deze 
  uitdrukking 
  is 
  het 
  stuk, 
  dat 
  

   door 
  bet 
  raakvlak 
  aan 
  een 
  punt 
  van 
  het 
  oppervlak 
  van 
  de 
  Z-as 
  wordt 
  

   afgesneden 
  ; 
  evenzoo 
  stelt 
  de 
  potentiaal 
  /< 
  2 
  van 
  het 
  tweede 
  zout 
  n.l. 
  

  

  ƒ+(!-,) 
  \£-t*f 
  

  

  o 
  y 
  à 
  k 
  

  

  het 
  stuk 
  voor, 
  dat 
  hetzelfde 
  raakvlak 
  afsnijdt 
  van 
  de 
  lijn, 
  die 
  in 
  

   het 
  Z 
  Y-vlak 
  op 
  een 
  afstand 
  1, 
  evenwijdig 
  aan 
  de 
  Z-as 
  getrokken 
  

   kan 
  worden. 
  Daar 
  deze 
  potentialen 
  in 
  de 
  verzadigde 
  oplossing" 
  resp. 
  

   gelijk 
  zijn 
  aan 
  cp 
  t 
  en 
  q> 
  2 
  , 
  heeft 
  men 
  de 
  volgende 
  graphische 
  oplos- 
  

   sing 
  van 
  de 
  vergelijkingen 
  (9) 
  en 
  (10). 
  Men 
  zet 
  op 
  de 
  Z-as 
  en 
  op 
  

   de 
  lijn 
  (Ie 
  = 
  0, 
  y 
  = 
  1) 
  stukken 
  af, 
  gelijk 
  aan 
  de 
  potentialen 
  dei- 
  

   vaste 
  zouten, 
  vereenigt 
  de 
  uiteinden 
  dier 
  stukken 
  door 
  eene 
  rechte 
  

   lijn 
  en 
  brengt 
  door 
  die 
  lijn 
  een 
  raakvlak 
  aan 
  het 
  oppervlak 
  ; 
  de 
  

   coördinaten 
  k 
  en 
  y 
  van 
  het 
  raakpunt 
  zijn 
  dan 
  de 
  waarden, 
  die 
  vol- 
  

   doen 
  aan 
  (9) 
  en 
  (10J, 
  

  

  