﻿34 
  

  

  TOEPASSINGEN 
  DEE 
  THEORIE 
  VAN 
  GIBBS 
  OP 
  EVENWICHTS- 
  

  

  vlakken 
  aanraakt. 
  Beschouwen 
  wij 
  n.l. 
  een 
  punt 
  van 
  de 
  doorsnede 
  

   met 
  het 
  Z 
  üC-vlak, 
  dan 
  is 
  de 
  potentiaal 
  van 
  het 
  tweede 
  zout 
  — 
  oo 
  

   dus 
  het 
  raakvlak 
  is 
  evenwijdig- 
  aan 
  de 
  lijn 
  (k 
  = 
  0, 
  y 
  = 
  1) 
  ; 
  verder 
  

   gaat 
  het 
  raakvlak 
  door 
  de 
  raaklijn 
  aan 
  de 
  doorsnede 
  met 
  het 
  Z 
  K- 
  

   vlak, 
  dus 
  dit 
  laatste 
  is 
  zelf 
  het 
  raakvlak. 
  Op 
  dezelfde 
  wijze 
  toont 
  

   men 
  aan, 
  dat 
  het 
  vlak 
  y 
  = 
  1 
  het 
  oppervlak 
  aanraakt. 
  Uit 
  hetgeen 
  

   in 
  II 
  § 
  6 
  gezegd 
  is 
  over 
  het 
  verloop 
  van 
  de 
  lijn 
  z 
  = 
  f 
  (&), 
  voor 
  zeer 
  

   kleine 
  waarden 
  van 
  fc, 
  volgt 
  eindelijk, 
  dat 
  het 
  oppervlak 
  z 
  = 
  f 
  y) 
  

   zich 
  zoodanig- 
  bij 
  het 
  Z 
  F-vlak 
  aansluit, 
  dat 
  ook 
  dit 
  laatste 
  een 
  

   raakvlak 
  is. 
  

  

  § 
  7. 
  Uit 
  de 
  gedaante 
  van 
  het 
  oppervlak 
  z 
  = 
  f(k,y) 
  kan 
  die 
  van 
  

   het 
  daarmee 
  samenhangende 
  oppervlak 
  worden 
  afgeleid, 
  dat 
  Gibbs 
  

   (p. 
  178) 
  het 
  „surface 
  of 
  dissipated 
  energy" 
  noemt. 
  De 
  punten 
  van 
  

   dit 
  oppervlak 
  stellen 
  toestanden 
  voor 
  van 
  systemen, 
  bestaande 
  uit 
  

   afwisselende 
  hoeveelheden 
  van 
  water 
  en 
  twee 
  zouten, 
  waarin 
  de 
  

   functie 
  £ 
  de 
  kleinste 
  waarde 
  heeft, 
  die 
  zij 
  bij 
  de 
  gegeven 
  tempera- 
  

   tuur 
  en 
  druk 
  kan 
  verkrijgen. 
  Tot 
  dit 
  oppervlak 
  behoort 
  in 
  de 
  eerste 
  

   plaats 
  de 
  vlakke 
  driehoek 
  P 
  QR 
  (§ 
  4) 
  ; 
  de 
  punten 
  van 
  dien 
  driehoek 
  

   stellen 
  de 
  toestanden 
  voor 
  van 
  alle 
  systemen, 
  bestaande 
  uit 
  de 
  beide 
  

   vaste 
  zouten 
  en 
  eene 
  oplossing, 
  wier 
  samenstelling 
  door 
  het 
  raakpunt 
  

   R 
  wordt 
  aangewezen. 
  

  

  De 
  punten 
  van 
  de 
  grenslijnen 
  PR 
  en 
  QR 
  stellen 
  toestanden 
  voor, 
  

   waarin 
  slechts 
  één 
  der 
  zouten 
  in 
  overmaat 
  voorhanden 
  is, 
  terwijl 
  de 
  

   oplossing 
  de 
  samenstelling 
  heeft, 
  die 
  door 
  R 
  wordt 
  aangewezen. 
  

   Zulke 
  toestanden 
  zijn 
  ook 
  nog 
  mogelijk 
  met 
  oplossingen 
  van 
  andere 
  

  

  component 
  beschouwen 
  en 
  het 
  tweede 
  zout 
  als 
  den 
  tweeden. 
  Voor 
  zeer 
  kleine 
  waar- 
  

   den 
  van 
  g 
  2 
  is 
  dan 
  volgens 
  (II 
  § 
  6) 
  

  

  [t 
  2 
  = 
  A 
  log 
  Bq 
  2 
  , 
  

  

  waarin 
  nu 
  A 
  en 
  B 
  functiën 
  zijn 
  van 
  p, 
  T 
  en 
  q 
  v 
  ln 
  de 
  veranderlijken 
  k 
  en 
  y 
  uit- 
  

   gedrukt 
  worden 
  

  

  1 
  — 
  y 
  y 
  

  

  (7. 
  — 
  en 
  (7, 
  — 
  

  

  u 
  \—y 
  + 
  k 
  12 
  l-y 
  + 
  k 
  

  

  en 
  voor 
  zeer 
  kleine 
  waarden 
  van 
  y 
  kan 
  men 
  hiervoor 
  schrijven 
  

  

  „ 
  _ 
  1 
  . 
  y 
  

  

  waardoor 
  

  

  Alo 
  a 
  Oy 
  

  

  wordt 
  en 
  A 
  en 
  C 
  functiën 
  van 
  p, 
  T 
  en 
  £ 
  zijx. 
  Voor 
  y 
  = 
  wordt 
  nu 
  — 
  — 
  oo. 
  

  

  