﻿36 
  TOEPASSINGEN 
  DER 
  THEORIE 
  VAN 
  GIBBS 
  OP 
  EVENWICHTS- 
  

  

  f+(i-y>|£- 
  

  

  ö 
  y 
  ö 
  « 
  

  

  de 
  eerste 
  beschrijvende 
  lijn 
  is 
  QR 
  en 
  de 
  laatste 
  de 
  raaklijn 
  aan 
  de 
  

   kromme 
  lijn, 
  in 
  het 
  vlak 
  y 
  = 
  1 
  . 
  De 
  punten 
  op 
  dit 
  kegeloppervlak 
  

   hebben 
  ten 
  opzichte 
  van 
  het 
  tweede 
  zout 
  eene 
  analoge 
  beteekenis 
  

   als 
  die 
  op 
  den 
  eersten 
  kegel 
  ten 
  opzichte 
  van 
  het 
  eerste. 
  Eindelijk 
  

   behoort 
  tot 
  het 
  genoemde 
  oppervlak 
  nog 
  dat 
  gedeelte 
  van 
  het 
  opper- 
  

   vlak 
  z 
  — 
  f(k, 
  y) 
  zelf, 
  dat 
  vóór 
  de 
  aanrakingskrommen 
  met 
  de 
  beide 
  

   omhullingskegels 
  ligt 
  ; 
  uit 
  de 
  doorsneden 
  met 
  vlakken, 
  loodrecht 
  op 
  

   de 
  Y-as, 
  die 
  alle 
  gelijken 
  op 
  de 
  kromme 
  lijn 
  in 
  Fig. 
  I, 
  kan 
  men 
  

   de 
  gedaante 
  van 
  dit 
  gedeelte 
  van 
  het 
  oppervlak 
  afleiden. 
  De 
  hoogten 
  

   van 
  de 
  punten, 
  die 
  hierop 
  gelegen 
  zijn, 
  geven 
  de 
  waarden 
  van 
  y 
  aan 
  

   voor 
  systemen, 
  die 
  alle 
  eene 
  gewichtseenheid 
  zout 
  van 
  afwisselende 
  

   samenstelling 
  bevatten, 
  en 
  zooveel 
  water, 
  dat 
  al 
  dit 
  zout 
  wordt 
  op- 
  

   gelost. 
  

  

  § 
  8. 
  Rüdorff 
  heeft 
  bij 
  zijn 
  onderzoek 
  over 
  de 
  oplosbaarheid 
  

   van 
  zoutmengsels 
  1 
  ) 
  ook 
  de 
  samenstelling 
  der 
  verzadigde 
  oplossingen 
  

   van 
  eenige 
  watervrije 
  zoutparen 
  bepaald 
  en 
  gevonden, 
  dat 
  deze 
  samen- 
  

   stelling 
  bij 
  gegeven 
  temperatuur 
  en 
  druk 
  steeds 
  dezelfde 
  was, 
  onaf- 
  

   hankelijk 
  van 
  de 
  hoeveelheden 
  der 
  zouten, 
  die 
  in 
  vasten 
  toestand 
  

   aanwezig 
  waren 
  2 
  ). 
  Omtrent 
  de 
  evenwichtstoestanden, 
  die 
  door 
  de 
  

   beide 
  omhullingskegels 
  worden 
  voorgesteld, 
  zijn 
  eenige 
  quantitatieve 
  

   bepalingen 
  verricht 
  door 
  G. 
  Bodlander 
  3 
  ). 
  Daarbij 
  werden 
  aan 
  

   eene 
  verzadigde 
  oplossing 
  van 
  het 
  eerste 
  zout 
  kleine 
  hoeveelheden 
  

   van 
  het 
  tweede 
  toegevoegd, 
  totdat 
  de 
  oplossing 
  ook 
  voor 
  dit 
  laatste 
  

   verzadigd 
  was 
  ; 
  dezelfde 
  bewerking 
  werd 
  vervolgens 
  herhaald, 
  maar 
  

   nu 
  uitgaande 
  van 
  eene 
  verzadigde 
  oplossing 
  van 
  het 
  tweede 
  zout 
  

   en 
  het 
  bleek, 
  dat 
  de 
  samenstelling 
  der 
  constante 
  oplossing, 
  die 
  nu 
  

   verkregen 
  werd, 
  dezelfde 
  was 
  als 
  in 
  het 
  eerste 
  geval. 
  De 
  bepalingen 
  

   werden 
  gedaan 
  voor 
  oplossingen 
  van 
  chloorkalium 
  en 
  kaliumnitraat 
  

   en 
  voor 
  chloornatrum 
  en 
  natriumnitraat 
  en 
  de 
  uitkomsten, 
  in 
  onze 
  

   veranderlijken 
  k 
  en 
  y 
  uitgedrukt, 
  zijn 
  als 
  volgt: 
  

  

  Oplossingen 
  van 
  K 
  Cl 
  met 
  afwisselende 
  hoeveelheden 
  K 
  N0 
  3 
  . 
  

  

  k 
  2,99 
  2,514 
  2,343 
  2,142 
  2,03 
  2,007 
  1,989 
  1,988 
  

   y 
  0,193 
  0,244 
  0,32 
  0,363 
  0,37 
  0,374 
  0,37. 
  

  

  ') 
  Pogo-. 
  Ann. 
  148. 
  p. 
  557, 
  Wied. 
  Ann. 
  25 
  p. 
  626. 
  

  

  2 
  ) 
  Uitzonderingen 
  zijn 
  isomorphe 
  zoutmengsels 
  en 
  mengsels 
  van 
  zouten, 
  die 
  dub- 
  

   belzouten 
  kunnen 
  vormen. 
  Men 
  zie 
  hierover 
  VI 
  en 
  VIL 
  

   ;i 
  ) 
  Zeitschr. 
  f. 
  Phys. 
  Chem. 
  7. 
  p. 
  358 
  1891, 
  

  

  