﻿38 
  TOEPASSINGEN 
  DER 
  THEORIE 
  VAN 
  GIBBS 
  OP 
  EVENWICHTS- 
  

  

  § 
  9. 
  V 
  erandert 
  dc 
  temperatuur, 
  terwijl 
  de 
  druk 
  standvastig 
  blijft, 
  

   dan 
  zal 
  de 
  gedaante 
  van 
  het 
  oppervlak 
  z 
  = 
  f(k, 
  y) 
  geleidelijk 
  ver- 
  

   anderen 
  en 
  ook 
  de 
  hoogte 
  der 
  punten 
  P 
  en 
  Q. 
  Denken 
  wij 
  ons 
  

   nu 
  voor 
  iedere 
  temperatuur 
  het 
  raakvlak 
  aangebracht, 
  dat 
  door 
  die 
  

   punten 
  gaat, 
  dan 
  zullen 
  ook 
  de 
  coördinaten 
  k 
  en 
  y 
  van 
  het 
  raak- 
  

   punt, 
  dus 
  de 
  samenstelling 
  der 
  verzadigde 
  oplossing, 
  geleidelijk 
  ver- 
  

   anderen. 
  Wannneer 
  het 
  mogelijk 
  was, 
  uit 
  de 
  vergelijkingen 
  (9) 
  en 
  

   (10) 
  k 
  en 
  y 
  op 
  te 
  lossen, 
  zou 
  men 
  de 
  vergelijkingen 
  van 
  de 
  beide 
  

   kromme 
  lijnen 
  kunnen 
  verkrijgen, 
  die 
  k 
  resp. 
  y 
  in 
  functie 
  van 
  de 
  

   temperatuur 
  voorstellen 
  1 
  ) 
  ; 
  nu 
  kunnen 
  wij 
  alleen 
  aantoonen, 
  dat 
  deze 
  

   lijnen 
  bij 
  een 
  bepaalde 
  temperatuur 
  moeten 
  eindigen. 
  Bij 
  de 
  oplos- 
  

   singen 
  van 
  een 
  enkel 
  zout 
  was 
  deze 
  temperatuur 
  het 
  smeltpunt 
  van 
  

   het 
  watervrije 
  zout 
  ; 
  hier 
  is 
  het 
  eene 
  andere 
  temperatuur. 
  Om 
  deze 
  te 
  

   verkrijgen 
  beschouwen 
  wij 
  de 
  doorsnede 
  van 
  het 
  oppervlak 
  z 
  = 
  f(k,y) 
  

  

  met 
  het 
  Z 
  F-vlak 
  ; 
  de 
  punten 
  van 
  deze 
  

   doorsnede 
  stellen 
  mengels 
  voor, 
  in 
  verschil- 
  

   lende 
  verhoudingen 
  van 
  de 
  beide 
  vloeibare 
  

   <k 
  zouten 
  in 
  den 
  toestand 
  van 
  oversmelting. 
  De 
  

   punten 
  van 
  de 
  rechte 
  lijn 
  P 
  Q 
  stellen 
  men- 
  

   gels 
  voor 
  van 
  de 
  beide 
  vaste 
  zouten 
  ; 
  deze 
  

   lijn 
  ligt 
  dus 
  geheel 
  onder 
  de 
  kromme 
  lijn. 
  

   Eig. 
  xvi. 
  Wanneer 
  de 
  temperatuur 
  stijgt, 
  naderen 
  de 
  

  

  punten 
  P 
  en 
  Q 
  en 
  dus 
  ook 
  de 
  geheele 
  rechte 
  lijn 
  P 
  Q 
  tot 
  de 
  kromme 
  

   lijn 
  en 
  eindelijk 
  zal 
  er 
  eene 
  temperatuur 
  bereikt 
  worden, 
  waarbij 
  

   P 
  Q 
  de 
  kromme 
  lijn 
  aanraakt. 
  Dit 
  is 
  de 
  hoogste 
  temperatuur, 
  waarbij 
  

   nog 
  verzadigde 
  oplossingen 
  mogelijk 
  zijn 
  ; 
  het 
  raakvlak, 
  door 
  P 
  Q 
  

   aan 
  het 
  oppervlak 
  gebracht, 
  is 
  daarbij 
  het 
  Z 
  Y- 
  vlak 
  zelf 
  en 
  het 
  

   raakpunt 
  is 
  liet 
  punt 
  R 
  van 
  Fig. 
  XVI. 
  Beschouwt 
  men 
  het 
  punt 
  

   R 
  als 
  een 
  punt 
  van 
  de 
  lijn 
  PQ 
  dan 
  is 
  de 
  ordinaat 
  van 
  dit 
  punt 
  

   de 
  waarde 
  van 
  £ 
  voor 
  een 
  vast 
  mengsel 
  van 
  1 
  — 
  y 
  r 
  gewichtseenheden 
  

   van 
  het 
  eerste 
  en 
  y 
  r 
  van 
  het 
  tweede 
  zout 
  ; 
  rekent 
  men 
  R 
  tot 
  de 
  

   kromme 
  lijn, 
  dan 
  is 
  diezelfde 
  ordinaat 
  de 
  waarde 
  van 
  £ 
  voor 
  een 
  

   vloeibaar 
  mengsel 
  van 
  gelijke 
  samenstelling. 
  Hieruit 
  volgt, 
  dat 
  het 
  

   vaste 
  en 
  het 
  vloeibare 
  mengsel 
  met 
  elkander 
  in 
  evenwicht 
  zijn 
  en 
  

   dat 
  dus 
  de 
  temperatuur, 
  waarbij 
  de 
  lijn 
  P 
  Q 
  de 
  kromme 
  lijn 
  aanraakt 
  

   het 
  smeltpunt 
  van 
  het 
  genoemde 
  zoutmengsel 
  is. 
  

  

  Stijgt 
  de 
  temperatuur 
  nog 
  meer 
  dan 
  snijdt 
  P 
  Q 
  de 
  kromme 
  lijn 
  

  

  ') 
  De 
  meer 
  gebruikelijke 
  graphische 
  voorstelling 
  van 
  de 
  concentraties 
  c, 
  en 
  c« 
  der 
  

   beide 
  zouten 
  zou 
  hieruit 
  afgeleid 
  kunnen 
  worden 
  door 
  de 
  substitutie 
  van 
  

  

  