﻿TOESTANDEN 
  VAN 
  ZOUTOPLOSSINGEN 
  MET 
  VASTE 
  PHASE 
  N. 
  39 
  

  

  en 
  het 
  is 
  niet 
  meer 
  mogelijk 
  een 
  raakvlak 
  aait 
  het 
  oppervlak 
  te 
  

   brengen; 
  do 
  beidt 
  1 
  omliullingskegels 
  blijven 
  echter 
  bestaan. 
  Wordt 
  

   vervolgens 
  het 
  smeltpunt 
  bereikt 
  van 
  liet 
  zont, 
  dat 
  het 
  laagste 
  smelt- 
  

   punt 
  heeft, 
  dan 
  verdwijnt 
  de 
  omhullingskegel 
  van 
  dat 
  zont 
  en 
  einde- 
  

   lijk 
  bij 
  hel 
  smeltpunt 
  van 
  het 
  moeilijkst 
  smeltbare 
  zout 
  ook 
  de 
  tweede 
  ; 
  

   boven 
  deze 
  laatste 
  temperatuur 
  zijn 
  dus 
  geen 
  heterogene 
  evenwiehten 
  

   mem' 
  mogelijk. 
  

  

  § 
  6. 
  Wanneer 
  eene 
  oplossing 
  van 
  twee 
  zouten 
  in 
  evenwicht 
  is 
  

   met 
  vaste 
  hydraten 
  dier 
  zouten, 
  ondergaan 
  de 
  constructies, 
  die 
  dienen 
  

   moeten 
  om 
  de 
  samenstelling 
  der 
  oplossing 
  te 
  vinden 
  eenige 
  verande- 
  

   ringen. 
  Heeft 
  men 
  b.v. 
  een 
  hvdraat 
  van 
  het 
  eerste 
  zout, 
  waarin 
  

   iedere 
  gewichtseenheid 
  watervrij 
  zout 
  verbonden 
  is 
  met 
  /\ 
  gewiehts- 
  

   eenheden 
  water, 
  dan 
  moet 
  niet 
  meer 
  het 
  watervrij 
  e 
  zout 
  als 
  eerste 
  

   component 
  van 
  de 
  vloeistof' 
  beschouwd 
  worden, 
  maar 
  een 
  mengsel 
  

   van 
  dit 
  zout 
  en 
  water, 
  dat 
  dezelfde 
  samenstelling 
  heeft 
  als 
  het 
  vaste 
  

   hvdraat. 
  Hieruit 
  volgt, 
  dat 
  eene 
  oplossing 
  in 
  evenwicht 
  is 
  niet 
  het 
  

   genoemde 
  hvdraat, 
  wanneer 
  het 
  raakvlak 
  aan 
  het 
  overeenkomstige 
  

   punt 
  van 
  het 
  oppervlak 
  z 
  = 
  f 
  y) 
  niet 
  meer 
  gaat 
  dooi- 
  een 
  punt 
  

   van 
  de 
  Z-as, 
  maar 
  door 
  een 
  punt 
  van 
  de 
  lijn, 
  die 
  in 
  het 
  ZK 
  -vlak 
  

   op 
  een 
  afstand 
  /\ 
  evenwijdig 
  aan 
  de 
  Z-ïis 
  getrokken 
  moet 
  worden; 
  

   de 
  hoogte 
  van 
  dit 
  punt 
  moet 
  gelijk 
  zijn 
  aan 
  de 
  waarde 
  van 
  £ 
  voor 
  

   eene 
  gewichtshoeveelhcid 
  1 
  + 
  «i 
  van 
  het 
  hydraat 
  (eene 
  eenheid 
  van 
  

   liet 
  hydraat) 
  ] 
  ). 
  Voor 
  het 
  evenwicht 
  eener 
  oplossing 
  met 
  een 
  hydraat 
  

  

  ') 
  De 
  evenwichtsvergelijking 
  wordt 
  gevonden 
  door 
  berekening 
  van 
  den 
  potentiaal 
  

  

  van 
  het 
  hydraat 
  in 
  de 
  oplossing. 
  Uit 
  de 
  t'undamenteele 
  vergelijking 
  AI 
  ƒ 
  \k,y) 
  

   volgt 
  : 
  

  

  d 
  f 
  d 
  f 
  

  

  S 
  Z=fl 
  M 
  + 
  M 
  ~ 
  J 
  » 
  + 
  U—, 
  S 
  k 
  . 
  

  

  cy 
  t> 
  X: 
  

  

  Lossen 
  er 
  5 
  m 
  eenheden 
  van 
  het 
  hydraat 
  in 
  de 
  vloeistof 
  op, 
  dan 
  is 
  

   $M 
  = 
  lm, 
  l{Mh) 
  — 
  »il 
  m, 
  l(JSly) 
  = 
  o, 
  

  

  waaruit 
  volgt 
  

  

  Hierdoor 
  wordt 
  

  

  en 
  de 
  potentiaal 
  

  

  M 
  S 
  k 
  = 
  — 
  {k— 
  x,) 
  S 
  »i, 
  M 
  i 
  y 
  = 
  — 
  y 
  S 
  m. 
  

  

  y- 
  = 
  f 
  — 
  y, 
  (* 
  — 
  *i)t7- 
  

  

  cm 
  dy 
  d 
  k 
  

  

  Noemen 
  wij 
  den 
  potentiaal 
  van 
  het 
  vaste 
  hydraat 
  d. 
  i. 
  de 
  waarde 
  vau 
  ? 
  voor 
  eene 
  

  

  