﻿42 
  TOEPASSINGEN 
  DER 
  THEORIE 
  VAN 
  GIBBS 
  OP 
  EVENWICHTS- 
  

  

  dc 
  temperatuur 
  voorstellen 
  of 
  die, 
  welke 
  de 
  concentraties 
  der 
  beide 
  

   zouten 
  voorstellen) 
  zullen 
  deze 
  een 
  dergelijken 
  vorm 
  hebben 
  als 
  de 
  

   oplosbaarheidslij 
  n 
  van 
  een 
  enkel 
  hydraat. 
  Daar 
  er 
  n.l. 
  bij 
  iedere 
  

   temperatuur 
  twee 
  verzadigde 
  oplossingen 
  van 
  verschillende 
  samen- 
  

   stelling 
  mogelijk 
  zijn, 
  wordt 
  iedere 
  lijn 
  door 
  eene 
  loodlijn 
  op 
  de 
  

   temperatuur-as 
  in 
  twee 
  punten 
  gesneden 
  en 
  verder 
  zullen 
  beide 
  

   lijnen 
  zich 
  niet 
  uitstrekken 
  voorbij 
  de 
  temperatuur, 
  die 
  wij 
  het 
  smelt- 
  

   punt 
  van 
  het 
  zoutmcngsel 
  genoemd 
  hebben. 
  Overigens 
  is 
  het 
  te 
  ver- 
  

   wachten, 
  dat 
  het 
  geheele 
  verloop 
  dezer 
  lijnen 
  slechts 
  zelden 
  door 
  

   experimenteele 
  onderzoekingen 
  bepaald 
  zal 
  kunnen 
  worden, 
  tenge- 
  

   volge 
  van 
  de 
  vorming 
  van 
  hydraten 
  met 
  kleiner 
  watergehalte, 
  die 
  

   bij 
  hoogere 
  temperaturen 
  nieuwe 
  evenwichtstoestanden 
  doen 
  ontstaan. 
  

  

  VI. 
  Oplosbaarheid 
  van 
  isomorphe 
  mengkristallen. 
  

  

  § 
  1. 
  Uit 
  de 
  vergelijkingen 
  (9) 
  en 
  (10) 
  volgt, 
  dat 
  een 
  mengsel 
  

   van 
  twee 
  zouten 
  bij 
  gegeven 
  temperatuur 
  en 
  druk 
  in 
  evenwicht 
  kan 
  

   zijn 
  met 
  eene 
  verzadigde 
  oplossing 
  van 
  eene 
  bepaalde 
  samenstelling, 
  

   die 
  onafhankelijk 
  is 
  van 
  de 
  hoeveelheden 
  der 
  zouten, 
  welke 
  in 
  vasten 
  

   toestand 
  overblijven. 
  Dit 
  resultaat 
  van 
  de 
  theorie 
  is 
  in 
  overeenstem- 
  

   ming 
  met 
  de 
  reeds 
  genoemde 
  onderzoekingen 
  van 
  Rüdorff, 
  waarbij 
  

   van 
  een 
  aantal 
  zoutmengsels 
  verzadigde 
  oplossingen 
  verkregen 
  werden, 
  

   wier 
  samenstelling 
  niet 
  veranderde 
  wanneer 
  een 
  der 
  beide 
  zouten 
  in 
  

   overmaat 
  werd 
  toegevoegd 
  l 
  ). 
  De 
  mengsels 
  van 
  isomorphe 
  zouten 
  

   maakten 
  echter 
  eene 
  uitzondering 
  op 
  den 
  algemeenen 
  regel 
  ; 
  Rüdorff 
  

   vond 
  dat 
  het 
  niet 
  mogelijk 
  was, 
  hiervan 
  verzadige 
  oplossingen 
  te 
  

   verkrijgen, 
  daar 
  de 
  toevoeging 
  van 
  een 
  der 
  zouten 
  telkens 
  de 
  samen- 
  

   stelling 
  der 
  oplossing 
  deed 
  veranderen. 
  Nauwkeuriger 
  zou 
  deze 
  uit- 
  

   komst 
  ook 
  aldus 
  kunnen 
  worden 
  voorgesteld, 
  dat 
  er 
  van 
  isomorphe 
  

   zoutmengels 
  wel 
  verzadigde 
  oplossingen 
  mogelijk 
  zijn, 
  maar 
  dat 
  de 
  

   samenstelling 
  dier 
  oplossingen 
  afhangt 
  van 
  de 
  mengverhouding 
  der 
  

  

  ') 
  Wied. 
  Ann. 
  25. 
  p. 
  626. 
  Voor 
  ieder 
  zoutmengsel 
  werden 
  drie 
  bepalingen 
  gedaan. 
  

   Eerst 
  werd 
  de 
  samenstelling 
  der 
  oplossing 
  bepaald, 
  wanneer 
  beide 
  zouten 
  in 
  overmaat 
  

   waren; 
  daarna 
  werd 
  een 
  gedeelte 
  dezer 
  oplossing 
  met 
  een 
  overmaat 
  van 
  het 
  eene 
  

   zout 
  geschud 
  en 
  eindelijk 
  een 
  ander 
  gedeelte 
  met 
  eene 
  overmaat 
  van 
  het 
  tweede. 
  

   De 
  samenstelling 
  der 
  beide 
  laatste 
  oplossingen 
  kwam 
  bij 
  een 
  groot 
  aantal 
  zoutmeng- 
  

   sels 
  overeen 
  met 
  die 
  van 
  de 
  oorspronkelijke 
  oplossing. 
  Bij 
  isomorphe 
  zoutmengsels 
  

   en 
  zouten, 
  die 
  dubbelzouten 
  vormen 
  veranderde 
  de 
  samenstelling 
  der 
  oplossing 
  wan- 
  

   neer 
  eene 
  overmaat 
  van 
  een 
  der 
  zouten 
  werd 
  toegevoegd. 
  

  

  