﻿TOESTANDEN 
  VAN 
  ZOUTOPLOSSINGEN 
  M 
  ET 
  VASTE 
  PHASEN. 
  

  

  43 
  

  

  vaste 
  zouten. 
  Duhhm 
  heeft 
  het 
  eerst 
  eene 
  verklaring 
  van 
  deze 
  afwij- 
  

   kingen 
  gegeven 
  door 
  middel 
  van 
  zijne 
  theorie 
  van 
  den 
  thennodyna- 
  

   misehen 
  potentiaal 
  '). 
  Deze 
  verklaring 
  berust 
  op 
  de 
  onderstelling, 
  

   dat 
  er 
  eene 
  betrekking 
  zou 
  bestaan 
  tussehen 
  de 
  potentialen 
  der 
  iso- 
  

   morphe 
  zouten 
  in 
  vasten 
  toestand 
  en 
  ook 
  tussehen 
  de 
  potentialen 
  dier 
  

   zouten 
  in 
  de 
  oplossing; 
  het 
  gevolg 
  van 
  deze 
  betrekkingen 
  is 
  dat 
  de 
  

   beide 
  vergelijkingen, 
  die 
  de 
  samenstelling 
  der 
  verzadigde 
  oplossing 
  

   bepalen, 
  zieh 
  tot 
  eene 
  enkele 
  redueoeren, 
  waardoor 
  de 
  oplossing 
  on- 
  

   bepaald 
  wordt. 
  Uit 
  de 
  genoemde 
  onderstelling 
  volgen 
  verder 
  eenige 
  

   betrekkingen 
  tussehen 
  andere 
  physisehe 
  eigonsehappen 
  der 
  zouten, 
  

   die 
  DüHEM 
  als 
  bewijzen 
  voor 
  de 
  juistheid 
  van 
  de 
  onderstelling 
  be- 
  

   sehouwt. 
  De 
  heer 
  Bakhuis 
  Roozeboom 
  heeft 
  echter 
  opgemerkt 
  2 
  ), 
  

   dat 
  aan 
  de 
  laatstgenoemde 
  betrekkingen 
  slechts 
  ten 
  naaste 
  bij 
  voldaan 
  

   wordt 
  door 
  de 
  isomorphe 
  zouten, 
  door 
  sommige 
  zelfs 
  in 
  't 
  geheel 
  

   niet; 
  maar 
  bovendien 
  zijn 
  de 
  gemaakte 
  onderstellingen 
  ontoereikend 
  

   om 
  het 
  gedrag 
  der 
  isomorphe 
  zouten 
  tegenover 
  hunne 
  verzadigde 
  

   oplossingen 
  te 
  verklaren, 
  zooals 
  duidelijk 
  blijkt 
  wanneer 
  wij 
  die 
  in 
  

   onze 
  theorie 
  overbrengen. 
  Voor 
  watervrije 
  zouten 
  wordt 
  ondersteld 
  

   dat 
  de 
  potentialen, 
  zoowel 
  in 
  vasten 
  als 
  in 
  opgelosten 
  toestand, 
  om- 
  

   gekeerd 
  evenredig 
  zijn 
  mei 
  de 
  moleciüairgewichten. 
  Noemen 
  wij 
  die 
  

   moleeulairgewiehten 
  C9 
  X 
  en 
  m 
  2 
  dan 
  is 
  volgens 
  onze 
  schrijfwijze 
  (V 
  § 
  1) 
  

  

  °h 
  (Pi 
  = 
  «2 
  <SP2 
  

   Elimineeron 
  wij 
  hieruit 
  r», 
  en 
  o\ 
  2 
  dan 
  vinden 
  wij 
  

  

  hetgeen 
  na 
  herleiding 
  overgaat 
  in 
  

  

  d* 
  \<p\—fz 
  Jdy 
  

  

  en 
  dit 
  is 
  de 
  differentiaalvergelijking 
  van 
  een 
  kegeloppervlak, 
  welks 
  

  

  top 
  tot 
  coördinaten 
  heeft 
  z 
  — 
  0, 
  fe 
  = 
  0, 
  y 
  = 
  1 
  — 
  . 
  Tengevolge 
  van 
  

  

  f 
  Pi—<p2 
  

  

  ') 
  Le 
  Potentiel 
  thermodynamique 
  et 
  ses 
  applications 
  p. 
  157. 
  

   ') 
  Zeitâchrift 
  f. 
  phys. 
  Chem. 
  1S91. 
  p. 
  504. 
  

  

  