﻿44 
  TOEPASSINGEN 
  DEE 
  THEORIE 
  VAN 
  GIBBS 
  OP 
  EVENWICHTS- 
  

  

  de 
  onderstellingen 
  van 
  Duhem 
  wordt 
  dus 
  hot 
  oppervlak 
  z 
  = 
  f(k 
  7 
  y) 
  

   een 
  kegeloppervlak 
  en 
  wanneer 
  wij 
  weer 
  op 
  de 
  Z 
  as 
  een 
  stuk 
  <p^ 
  

   en 
  op 
  de 
  lijn 
  (k 
  = 
  0, 
  y 
  = 
  1) 
  een 
  stuk 
  rp 
  2 
  uitzetten 
  en 
  de 
  uiteinden 
  

   dier 
  stukken 
  vereenigen 
  zal 
  het 
  snijpunt 
  der 
  verbindingslijn 
  met 
  de 
  

   Y-as, 
  de 
  top 
  van 
  dit 
  kegeloppervlak 
  zijn. 
  Brengen 
  wij 
  nu 
  door 
  de 
  

   zooeven 
  genoemde 
  verbindingslijn 
  een 
  raakvlak 
  aan 
  het 
  oppervlak, 
  

   dan 
  zal 
  dit 
  den 
  kegel 
  aanraken 
  volgens 
  eene 
  beschrijvende 
  lijn 
  en 
  

   de 
  punten 
  dezer 
  lijn 
  stellen 
  oplossingen 
  voor 
  van 
  verschillende 
  samen- 
  

   stelling-, 
  die 
  alle 
  met 
  de 
  beide 
  vaste 
  zouten 
  in 
  evenwicht 
  kunnen 
  

  

  o 
  7 
  

  

  zijn. 
  Deze 
  onbepaaldheid 
  der 
  oplossing 
  is 
  echter 
  niet 
  in 
  overeen- 
  

   stemming 
  met 
  de 
  waarneming, 
  dat 
  aan 
  iedere 
  samenstelling 
  van 
  het 
  

   vaste 
  zoutmengsel 
  eene 
  bepaalde 
  samenstelling 
  der 
  oplossing 
  beant- 
  

   woordt 
  want 
  uit 
  de 
  constructie 
  blijkt 
  niet 
  dat 
  er 
  eenig 
  verband 
  

   bestaat 
  tusschen 
  de 
  verschillende 
  punten 
  van 
  den 
  kegelraaklijn 
  en 
  

   de 
  verhoudingen, 
  waarin 
  de 
  vaste 
  zouten 
  vermengd 
  kunnen 
  zijn. 
  

  

  De 
  Heer 
  Bakhuis 
  Roozeboom 
  heeft 
  eene 
  andere 
  verklaring 
  gege- 
  

   ven 
  van 
  het 
  gedrag 
  van 
  isomorphe 
  zoutmengsels 
  tegenover 
  hunne 
  

   oplossingen 
  1 
  ). 
  Deze 
  verklaring 
  is 
  gegrond 
  op 
  de 
  onderzoekingen 
  

   van 
  Retgers 
  2 
  ), 
  volgens 
  welke 
  de 
  physische 
  eigenschappen 
  van 
  

   isomorphe 
  mengkristallen 
  doorloopende 
  functiën 
  zijn 
  van 
  hunne 
  samen- 
  

   stelling. 
  Naar 
  aanleiding 
  daarvan 
  neemt 
  de 
  Heer 
  Bakhuis 
  Rooze- 
  

   boom 
  aan, 
  dat 
  men 
  een 
  mengsel 
  van 
  twee 
  isomorphe 
  zouten 
  niet 
  

   moet 
  beschouwen 
  als 
  twee 
  afzonderlijke 
  lichamen 
  maar 
  als 
  een 
  enkel 
  

   lichaam, 
  evenals 
  men 
  b. 
  v. 
  eene 
  zoutoplossing 
  als 
  één 
  lichaam 
  be- 
  

   schouwt 
  en 
  niet 
  het 
  water 
  en 
  het 
  zout 
  afzonderlijk. 
  De 
  isomorphe 
  

   mengkristallen 
  zijn 
  dan 
  zulke 
  innige 
  mengsels 
  der 
  beide 
  zouten 
  dat 
  

   zij 
  als 
  „vaste 
  oplossingen" 
  beschouwd 
  kunnen 
  worden. 
  

  

  § 
  3. 
  Wij 
  zullen 
  nu 
  de 
  oplosbaarheid 
  van 
  isomorphe 
  mengkristal- 
  

   len 
  volgens 
  onze 
  theorie 
  behandelen 
  en 
  de 
  onderstelling 
  van 
  den 
  

   Heer 
  Bakhuis 
  Roozeboom 
  daarin 
  opnemen, 
  door 
  de 
  fundamenteele 
  

   vergelijking 
  van 
  zulk 
  een 
  mengkristal 
  te 
  schrijven 
  in 
  den 
  vorm 
  

  

  £ 
  = 
  NF( 
  P 
  , 
  T, 
  x). 
  

  

  Met 
  dezen 
  vorm 
  wordt 
  bedoeld, 
  dat 
  er 
  in 
  het 
  mengsel 
  JV(1 
  — 
  x) 
  

   eenheden 
  van 
  het 
  eerste 
  en 
  Nx 
  van 
  het 
  tweede 
  zout 
  aanwezig 
  zijn 
  

   zoodat 
  

  

  m 
  1 
  z=iV(l 
  — 
  x) 
  , 
  m 
  % 
  =Nx. 
  

  

  ') 
  Zeitschrift 
  f. 
  pliys. 
  Cliem. 
  1891, 
  p. 
  504. 
  

  

  2 
  ) 
  Zeitschrift 
  f. 
  pliys. 
  Cliem., 
  Bd. 
  Ill 
  1889 
  en 
  Bd. 
  IV 
  1890. 
  

  

  