﻿46 
  TOEPASSINGEN 
  DER 
  THEORIE 
  VAN 
  GIBBS 
  OP 
  EVENWICHTS- 
  

  

  gebruik 
  maken. 
  De 
  functie 
  z 
  = 
  f(k, 
  y) 
  wordt 
  daarbij 
  weer 
  door 
  het- 
  

   zelfde 
  oppervlak 
  voorgesteld, 
  waarvan 
  wij 
  in 
  de 
  vorige 
  afdeeling 
  de 
  

   eigenschappen 
  leerden 
  kennen. 
  De 
  functie 
  F(p^ 
  T,x) 
  kan 
  voor 
  ge- 
  

   geven 
  temperatuur 
  en 
  druk 
  worden 
  voorgesteld 
  door 
  eene 
  kromme 
  lijn 
  

  

  z 
  - 
  F(x), 
  

  

  gelegen 
  in 
  het 
  Y 
  Z- 
  vlak, 
  wanneer 
  x 
  gemeten 
  wordt 
  langs 
  de 
  Y-as 
  l 
  ). 
  

  

  Nu 
  zijn 
  F 
  — 
  x 
  — 
  en 
  F 
  -}- 
  (1 
  — 
  x) 
  — 
  de 
  stukken, 
  die 
  de 
  raaklijn 
  

  

  aan 
  de 
  kromme 
  lijn 
  in 
  een 
  punt, 
  waarvan 
  x 
  de 
  abscis 
  is, 
  afsnijdt 
  

   van 
  de 
  Z-as 
  en 
  van 
  de 
  lijn 
  (k 
  = 
  0, 
  y 
  = 
  1) 
  en 
  daar 
  volgens 
  (11) 
  en 
  

   (12) 
  deze 
  stukken 
  even 
  groot 
  zijn 
  als 
  die, 
  welke 
  door 
  het 
  raakvlak 
  

   aan 
  het 
  cprrespondeerende 
  punt 
  van 
  het 
  oppervlak 
  van 
  dezelfde 
  lijnen 
  

   worden 
  afgesneden 
  ligt 
  de 
  raaklijn 
  in 
  het 
  raakvlak 
  en 
  men 
  verkrijgt 
  

   de 
  volgende 
  graphische 
  oplossing 
  der 
  vergelijkingen 
  (11) 
  en 
  (12). 
  

   Men 
  trekt 
  eene 
  raaklijn 
  aan 
  de 
  lijn 
  z 
  — 
  F 
  (x) 
  in 
  het 
  punt, 
  dat 
  de 
  

   gegeven 
  waarde 
  van 
  x 
  tot 
  abscis 
  heeft, 
  en 
  brengt 
  door 
  die 
  raaklijn 
  

   een 
  raakvlak 
  aan 
  het 
  oppervlak 
  z 
  = 
  f 
  (Zr, 
  y), 
  dan 
  zijn 
  de 
  coördinaten 
  

   van 
  het 
  raakpunt 
  de 
  gevraagde 
  waarden 
  van 
  k 
  en 
  y. 
  Voor 
  eene 
  

   andere 
  gegeven 
  waarde 
  van 
  x 
  heeft 
  men 
  eene 
  andere 
  raaklijn 
  en 
  

   vindt 
  men 
  dus 
  ook 
  een 
  ander 
  punt 
  op 
  het 
  oppervlak. 
  

  

  Wanneer 
  men 
  deze 
  constructie 
  vergelijkt 
  met 
  die 
  van 
  V 
  § 
  2 
  dan 
  

   blijkt 
  duidelijk 
  hoe 
  zij 
  de 
  waargenomen 
  verschijnselen 
  bij 
  de 
  oplos- 
  

   singen 
  van 
  isomorphe 
  zouten 
  volkomen 
  weergeeft 
  ; 
  alleen 
  moet 
  er 
  bij 
  

   worden 
  opgemerkt 
  dat 
  de 
  lijn 
  z 
  = 
  I 
  (x) 
  geen 
  rechte 
  lijn 
  mag 
  zijn, 
  

   want 
  dan 
  zou 
  daardoor 
  slechts 
  één 
  raakvlak 
  aan 
  het 
  oppervlak 
  ge- 
  

   bracht 
  kunnen 
  worden. 
  

  

  Overigens 
  zou 
  de 
  onderstelling, 
  dat 
  F 
  (x) 
  eene 
  lineaire 
  functie 
  van 
  

   x 
  was 
  ons 
  terugvoeren 
  tot 
  het 
  geval 
  van 
  een 
  mengsel 
  van 
  twee 
  

   niet 
  isomorphe 
  zouten 
  want 
  voor 
  zulk 
  een 
  mengsel, 
  bestaande 
  uit 
  

   (1 
  — 
  x) 
  gewichtseenheden 
  van 
  het 
  eerste 
  en 
  x 
  van 
  het 
  tweede 
  zout 
  

   is 
  de 
  functie 
  £ 
  

  

  (1— 
  a) 
  q>i 
  + 
  x 
  qp 
  2 
  

  

  en 
  men 
  kan 
  gemakkelijk 
  aantoonen, 
  dat 
  iedere 
  lineaire 
  functie 
  van 
  

   x 
  in 
  dezen 
  vorm 
  te 
  brengen 
  is. 
  

  

  § 
  4. 
  Bij 
  de 
  bepaling 
  van 
  de 
  gedaante 
  van 
  het 
  „ 
  surface 
  of 
  dissi- 
  

   pated 
  energy" 
  moeten 
  twee 
  gevallen 
  onderscheiden 
  worden. 
  

  

  ') 
  De 
  veranderlijke 
  x 
  heeft 
  hier 
  dezelfde 
  beteekenis 
  als 
  y 
  voor 
  het 
  oppervlak 
  

   z 
  — 
  f(k,ij). 
  Duidelijkheidshalve 
  heb 
  ik 
  echter 
  twee 
  verschillende 
  letters 
  gebruikt. 
  

  

  