﻿TOESTANDEN 
  VAN 
  ZOUTOPLOSSINGEN 
  .MET 
  VASTE 
  l'IIASEN. 
  

  

  47 
  

  

  Kg. 
  XVIII. 
  

  

  a). 
  Sommige 
  Laomorphe 
  zouten 
  kunnen 
  mengkristallen 
  vormen 
  in 
  

   alle 
  verhoudingen. 
  De 
  punten 
  van 
  de 
  lijn 
  z 
  = 
  -F(x) 
  stellen 
  dan 
  alle, 
  

   stabiele 
  homogene 
  phasen 
  voor, 
  van 
  x 
  = 
  tot 
  x 
  = 
  \ 
  en 
  de 
  lijn 
  

   beert 
  overal 
  de 
  holle 
  zijde 
  naar 
  de 
  X-as 
  (II 
  §.'}), 
  (Fi«r. 
  XVIII). 
  Door 
  

   toepassing 
  van 
  den 
  regel, 
  dat 
  de 
  potentiaal 
  van 
  

   een 
  component 
  nadert 
  tot 
  — 
  oo 
  , 
  wanneer 
  de 
  

   hoeveelheid 
  van 
  dien 
  component 
  tot 
  nadert 
  

   vindt 
  men, 
  dat 
  de 
  kromme 
  lijn 
  de 
  Z-as 
  en 
  de 
  lijn 
  

   x 
  = 
  1 
  aanraakt 
  1 
  ). 
  De 
  potentiaal 
  van 
  het 
  tweede 
  

   zout 
  h. 
  v. 
  is 
  het 
  stuk, 
  dat 
  door 
  de 
  raaklijn, 
  van 
  

   de 
  lijn 
  x 
  = 
  1 
  wordt 
  afgesneden 
  ; 
  voor 
  x 
  = 
  is 
  

   dit 
  stuk 
  — 
  — 
  oo 
  dus 
  de 
  raaklijn 
  loopt 
  dan 
  evenwijdig 
  aan 
  de 
  lijn 
  

   x= 
  1, 
  m. 
  a. 
  w. 
  zij 
  valt 
  samen 
  met 
  de 
  Z-as. 
  Op 
  dezelfde 
  Avijze 
  

   blijkt, 
  dat 
  voor 
  x 
  = 
  1 
  de 
  raaklijn 
  evenwijdig 
  aan 
  de 
  Z-as 
  loopt. 
  

  

  Denken 
  wij 
  ons 
  nu 
  dat 
  de 
  raaklijn 
  zich 
  beweegt 
  langs 
  de 
  kromme 
  

   lijn, 
  dan 
  rolt 
  het 
  raakvlak, 
  dat 
  door 
  de 
  raaklijn 
  gebracht 
  wordt, 
  

   over 
  het 
  oppervlak. 
  De 
  opeenvolgende 
  standen 
  van 
  het 
  raakvlak 
  

   omhullen 
  een 
  ontwikkelbaar 
  oppervlak 
  en 
  dit 
  vormt 
  met 
  het 
  gedeelte 
  

   van 
  het 
  oppervlak 
  z=f(k 
  1 
  y), 
  dat 
  er 
  buiten 
  ligt, 
  het 
  „surface 
  of 
  

   dissipated 
  energy". 
  Daar 
  de 
  Z-&& 
  de 
  eerste 
  raaklijn 
  aan 
  de 
  lijn 
  

   z 
  = 
  F(x) 
  is 
  en 
  het 
  Z 
  K-xlak 
  het 
  eerste 
  raakvlak 
  aan 
  het 
  oppervlak, 
  

   ligt 
  de 
  eerste 
  beschrijvende 
  lijn 
  van 
  het 
  ontwikkclbarc 
  oppervlak 
  in 
  

   het 
  Z 
  K-vlak 
  ; 
  zij 
  i> 
  de 
  raaklijn, 
  die 
  uit 
  P 
  (Fig. 
  XVIII) 
  aan 
  de 
  kromme 
  

   lijn 
  in 
  het 
  Z 
  K-vlak 
  getrokken 
  kan 
  worden. 
  De 
  beschrijvende 
  lijnen 
  

   van 
  het 
  ontwikkelbare 
  oppervlak 
  verbinden 
  de 
  punten 
  van 
  de 
  lijn 
  

  

  d 
  F 
  d 
  F 
  

  

  ') 
  L 
  it 
  i^ 
  l 
  = 
  F—x 
  -—en 
  u„ 
  = 
  F 
  + 
  (1 
  — 
  x) 
  — 
  volgt 
  

   ö 
  x 
  d 
  x 
  

  

  of 
  

  

  d 
  x 
  d 
  ar 
  

  

  ~T~ 
  + 
  x 
  s 
  0- 
  

  

  d 
  ar 
  d 
  x 
  

  

  Onderstellen 
  wij 
  nu, 
  dat 
  voor 
  zeer 
  kleine 
  waarden 
  van 
  x, 
  de 
  vermindering 
  van 
  p. 
  

  

  evenredig 
  is 
  met 
  de 
  vermeerdering 
  van 
  x 
  (zie 
  de 
  noot 
  op 
  p. 
  14) 
  dan 
  wordt 
  f 
  — 
  = 
  — 
  J, 
  

  

  d 
  x 
  

  

  f 
  U 
  T 
  11 
  * 
  F 
  ■ 
  i 
  tf 
  F 
  4 
  O 
  F 
  

  

  eene 
  tunctie 
  van/) 
  en 
  1. 
  Daar 
  ju., 
  — 
  «i 
  = 
  r— 
  , 
  is 
  dan 
  r 
  = 
  — 
  en 
  =MoeBx 
  

  

  o 
  x 
  d 
  x' 
  x 
  è 
  y 
  

  

  VF 
  

  

  waarin 
  ook 
  B 
  eene 
  functie 
  van 
  p 
  en 
  T 
  is. 
  Voor 
  x 
  =s 
  O 
  worden 
  nu 
  - 
  — 
  = 
  - 
  oo 
  

  

  d 
  x 
  1 
  

  

  en 
  

  

  dF 
  v 
  * 
  * 
  a 
  . 
  , 
  * 
  * 
  * 
  F 
  

  

  5 
  — 
  = 
  — 
  oo. 
  Ü.venzoo 
  toont 
  men 
  aan. 
  dat 
  voor 
  ar 
  =1, 
  — 
  — 
  = 
  oo 
  en 
  — 
  — 
  = 
  — 
  x> 
  is 
  

  

  o 
  x 
  d 
  ar" 
  d 
  x 
  

  

  