﻿50 
  TOEPASSINGEN 
  DER 
  THEOEIE 
  VAN 
  GIBBS 
  OP 
  EVENVVICHTS- 
  

  

  Voor 
  eene 
  graphische 
  voorstelling 
  leent 
  zich, 
  beter 
  dan 
  de 
  poten- 
  

   tiaal 
  jLt 
  3 
  zelf, 
  het 
  verschil 
  tusschen 
  den 
  potentiaal 
  van 
  zuiver 
  water 
  

   en 
  dien 
  van 
  het 
  water 
  in 
  de 
  oplossing. 
  Noemen 
  wij 
  dit 
  verschil 
  

   ,(t 
  w 
  — 
  // 
  3 
  = 
  Bj 
  dan 
  is 
  

  

  dR 
  y—xtfF 
  

  

  = 
  J 
  — 
  — 
  — 
  (15) 
  

  

  dx 
  ko 
  x 
  

  

  § 
  6. 
  Uit 
  (15) 
  kunnen, 
  in 
  verband 
  met 
  hetgeen 
  omtrent 
  de 
  lijn 
  

   z 
  = 
  F(x) 
  gezegd 
  is, 
  alle 
  gevallen 
  worden 
  afgeleid, 
  die 
  bij 
  oplossin- 
  

   gen 
  van 
  isomorphe 
  zouten 
  mogelijk 
  zijn. 
  Wanneer 
  de 
  lijn 
  z 
  = 
  F(x) 
  

  

  tfF 
  

  

  van 
  x 
  tusschen 
  en 
  1 
  ; 
  — 
  heeft 
  dan 
  hetzelfde 
  teeken 
  als 
  ^/ 
  — 
  x 
  en 
  

  

  ' 
  dx 
  J 
  

  

  den 
  vorm 
  heeft 
  van 
  Fig. 
  XVII 
  f, 
  is 
  ^— 
  ^ 
  positief 
  voor 
  alle 
  waarden 
  

  

  het 
  verloop 
  van 
  de 
  lijn, 
  die 
  R 
  in 
  functie 
  van 
  x 
  voorstelt 
  is 
  zeer 
  

   eenvoudig. 
  Noemen 
  wij 
  het 
  eerste 
  zout 
  datgene, 
  waarvan 
  de 
  verza- 
  

   digde 
  oplossing 
  de 
  kleinste 
  waarde 
  van 
  R 
  heeft, 
  dan 
  kan 
  de 
  lijn 
  

   regelmatig 
  stijgen, 
  of 
  zij 
  kan 
  maxima 
  of 
  minima 
  vertoonen. 
  In 
  het 
  

  

  dR 
  

  

  eerste 
  geval 
  is 
  steeds 
  — 
  >> 
  dus 
  ook 
  y 
  > 
  x, 
  hetgeen 
  beteekent, 
  

  

  dx 
  

  

  dat 
  de 
  oplossing 
  naar 
  evenredigheid 
  meer 
  van 
  het 
  tweede 
  zout 
  be- 
  

   vat, 
  dan 
  de 
  mengkristallen. 
  In 
  het 
  tweede 
  geval 
  is 
  bij 
  ieder 
  maxi- 
  

   mum 
  of 
  minimum 
  y 
  = 
  X) 
  de 
  beschrijvende 
  lijn 
  van 
  het 
  ontwikkel- 
  

   bare 
  oppervlak 
  kruist 
  dan 
  de 
  F-as 
  rechthoekig. 
  Daar 
  de 
  eerste 
  

   beschrijvende 
  lijn 
  van 
  dit 
  oppervlak 
  in 
  het 
  Z 
  K- 
  vlak 
  ligt, 
  is 
  voor 
  

  

  dR 
  . 
  , 
  . 
  à*F 
  

   x 
  = 
  ook 
  y 
  — 
  0, 
  maar 
  — 
  is 
  clan 
  niet 
  = 
  0, 
  daar 
  — 
  - 
  = 
  co 
  wordt. 
  

  

  dR 
  

  

  Voor 
  x 
  = 
  1 
  is 
  ook 
  y 
  — 
  1, 
  maar 
  — 
  is 
  niet 
  = 
  omdat 
  ook 
  dan 
  

  

  dx 
  

  

  b'F 
  

  

  — 
  ■ 
  = 
  co 
  is. 
  

  

  t)' 
  F 
  

  

  § 
  7. 
  Wanneer 
  — 
  - 
  zoowel 
  positief 
  als 
  negatief 
  zijn 
  kan, 
  wordt 
  

   dc' 
  

  

  het 
  verloop 
  van 
  de 
  lijn, 
  die 
  R 
  in 
  functie 
  van 
  x 
  voorstelt 
  samenge- 
  

   stelder. 
  De 
  lijn 
  z 
  = 
  F(x) 
  heeft 
  dan 
  de 
  gedaante 
  van 
  Fig. 
  XIX 
  en 
  

   hieruit 
  kan 
  de 
  lijn 
  van 
  het 
  potentiaalverschil 
  worden 
  afgeleid, 
  waarbij 
  

   wij 
  eerst 
  zullen 
  onderstellen, 
  dat 
  y 
  > 
  x 
  is, 
  voor 
  alle 
  waarden 
  van 
  

   x 
  tusschen 
  en 
  1. 
  Voor 
  x 
  = 
  G 
  heeft 
  men 
  dan 
  de 
  waarde 
  van 
  

   overeenkomende 
  met 
  de 
  verzadigde 
  oplossing 
  van 
  het 
  eerste 
  zout; 
  

   voor 
  < 
  x 
  < 
  « 
  neemt 
  R 
  toe, 
  tot 
  dat 
  de 
  vloeistof 
  de 
  samenstelling 
  

  

  