﻿TOESTANDEN 
  VAN 
  ZOUTOPLOSSINGEN 
  MET 
  VASTE 
  PHASBN. 
  51 
  

  

  verkregen 
  heeft, 
  overeenkomende 
  met 
  hel 
  raakvlak, 
  dat 
  «loof 
  de 
  

   dubbelraaklijn, 
  aan 
  het 
  oppervlak 
  c 
  — 
  /"(/.•, 
  y) 
  gebracht 
  kan 
  worden. 
  

   Daarna 
  blijft 
  de 
  vloeistof 
  dezelfde 
  samenstelling 
  behouden, 
  waardoor 
  

   ook 
  22 
  Btandvastig 
  blijft, 
  tot 
  ./• 
  = 
  (i 
  geworden 
  is. 
  Van 
  x 
  — 
  ft 
  tot 
  

   x 
  — 
  l 
  neemt 
  R 
  weêr 
  toe 
  en 
  bereikt 
  eindelijk 
  de 
  waarde 
  2? 
  2 
  , 
  die 
  over- 
  

   eenkomt 
  met 
  de 
  verzadigde 
  oplossin»- 
  van 
  het 
  tweede 
  zont 
  (Fig. 
  XX). 
  

  

  Ook 
  de 
  wamden 
  van 
  R 
  in 
  de 
  labiele 
  toestan- 
  

   den 
  kunnen 
  uit 
  Fig. 
  XIX 
  worden 
  afgeleid, 
  

   wanneer 
  wij 
  ons 
  denken, 
  dat 
  er 
  raaklijnen 
  

   getrokken 
  worden 
  aan 
  de 
  punten 
  van 
  het 
  ge- 
  

   deelte 
  der 
  lijn 
  z 
  — 
  F(.r), 
  dat 
  tnssehen 
  X 
  = 
  ct 
  

   en 
  X 
  — 
  fi 
  ligt. 
  De 
  lijn 
  van 
  het 
  potentiaal- 
  

   verschil 
  zal 
  dan 
  een 
  maximum 
  en 
  een 
  mini- 
  

   mum 
  vertoonen 
  bij 
  die 
  waarden 
  van 
  x, 
  welke 
  

   met 
  de 
  beide 
  buigpunten 
  van 
  delijnz 
  = 
  F(x) 
  

   overeenkomen. 
  De 
  lijn, 
  die 
  liet 
  verband 
  tns- 
  

   schen 
  y 
  en 
  x 
  voorstelt, 
  is 
  in 
  Fig. 
  XX 
  onder 
  

   de 
  lijn 
  van 
  het 
  potentiaalverschil 
  zoodanig 
  

   geteekend, 
  dat 
  de 
  samenhang 
  tnssehen 
  de 
  

   beide 
  lijnen 
  onmiddellijk 
  in 
  't 
  oog 
  valt. 
  

   § 
  8. 
  Eindelijk 
  zijn 
  er 
  gevallen 
  . 
  denkbaar, 
  

  

  waarin 
  zoowel 
  y—x 
  als 
  — 
  - 
  van 
  teeken 
  ver- 
  

  

  ft, 
  

  

  R 
  2 
  

  

  XX. 
  

  

  anderen. 
  Wanneer 
  y 
  = 
  x 
  wordt 
  kruist 
  de 
  beschrijvende 
  lijn 
  van 
  

   het 
  ontwikkelbare 
  oppervlak 
  de 
  T-as 
  rechthoekig; 
  wij 
  zullen 
  nu 
  on- 
  

   derstellen, 
  dat 
  dit 
  gebeurt 
  in 
  het 
  gedeelte 
  van 
  dat 
  oppervlak, 
  dat 
  

   boven 
  den 
  driehoek 
  A 
  BR 
  ligt 
  (§ 
  4 
  b) 
  en 
  dus 
  niet 
  tot 
  het 
  „ 
  surface 
  of 
  

   dissipated 
  energy" 
  behoort. 
  Verder 
  onderstellen 
  wij, 
  dat 
  het 
  punt 
  van 
  

   de 
  lijn 
  z 
  — 
  F(x), 
  waardoor 
  de 
  genoemde 
  beschrijvende 
  lijn 
  gaat, 
  

   tnssehen 
  de 
  beide 
  buigpunten 
  ligt 
  en 
  dat 
  aanvankelijk 
  y 
  > 
  ./■ 
  is. 
  

   Dan 
  is 
  

  

  van 
  .r 
  = 
  tot 
  x 
  = 
  Yi 
  (eerste 
  buigpunt) 
  y 
  > 
  .r, 
  

   è 
  y 
  > 
  .r, 
  

  

  van 
  

  

  X 
  = 
  J'j 
  tot 
  

  

  x 
  

  

  dR 
  

   lx 
  

   d 
  R 
  

  

  >0 
  

  

  <0 
  

  

  voor 
  x 
  = 
  S 
  

  

  van 
  x 
  — 
  tot 
  x 
  

  

  y 
  — 
  x 
  

  

  y. 
  2 
  (tweede 
  buigpunt) 
  y 
  < 
  ,r, 
  

  

  van 
  

  

  x 
  = 
  Yi 
  tot 
  x 
  = 
  1 
  

  

  à» 
  F 
  

   à* 
  F 
  

  

  x' 
  1 
  

  

  <o, 
  

  

  >o, 
  

  

  d 
  R 
  

  

  dx 
  

  

  y-<0. 
  

  

  dx 
  

  

  i* 
  

  

  