﻿56 
  TOEPASSINGEN 
  DER 
  THEORIE 
  VAN 
  GIBBS 
  OP 
  EVENWICH1S- 
  

  

  de 
  hoeveelheid 
  q 
  van 
  het 
  tweede 
  zout 
  (water 
  vrij), 
  die 
  met 
  1 
  — 
  q 
  van 
  

   het 
  eerste 
  eene 
  gewichtseenheid 
  van 
  het 
  watervrije 
  dubbelzout 
  vormt 
  

   en 
  door 
  de 
  hoeveelheid 
  water 
  A, 
  die 
  met 
  deze 
  gewichtseenheid 
  ver- 
  

   bonden 
  is. 
  In 
  de 
  figuur 
  wordt 
  het 
  dan 
  voorgesteld 
  door 
  een 
  punt 
  S 
  7 
  

   dat 
  tot 
  coördinaten 
  heeft 
  y 
  = 
  q, 
  k 
  = 
  X, 
  z 
  ~ 
  t//^, 
  wanneer 
  n.l. 
  de 
  

   waarde 
  van 
  £ 
  voor 
  eene 
  eenheid 
  van 
  het 
  dubbelzout 
  gelijk 
  is 
  aan 
  

  

  Er 
  moeten 
  nu 
  drie 
  gevallen 
  onderscheiden 
  worden 
  : 
  

  

  1°. 
  De 
  horizontale 
  projectie 
  van 
  S 
  ligt 
  in 
  de 
  lijn, 
  die 
  de 
  projecties 
  

   van 
  P 
  en 
  Q 
  verbindt 
  ; 
  dan 
  is 
  

  

  1 
  = 
  (1—9) 
  *i 
  + 
  <?*2, 
  

  

  zoodat 
  eene 
  eenheid 
  van 
  het 
  dubbelzout 
  gevormd 
  kan 
  worden 
  uit 
  

   1 
  — 
  q 
  eenheden 
  van 
  het 
  eerste 
  en 
  q 
  van 
  het 
  tweede 
  zout. 
  

  

  2 
  U 
  . 
  De 
  horizontale 
  projectie 
  van 
  8 
  ligt 
  vóór 
  de 
  lijn 
  P 
  1 
  Qj 
  dus 
  

  

  * 
  > 
  (i— 
  + 
  9*2; 
  

  

  de 
  vorming 
  van 
  het 
  dubbelzout 
  uit 
  de 
  beide 
  enkelvoudige 
  zouten 
  

   kan 
  dan 
  slechts 
  plaats 
  hebben 
  onder 
  opneming 
  van 
  water. 
  

   b°. 
  De 
  horizontale 
  projectie 
  van 
  S 
  ligt 
  achter 
  P 
  x 
  Q 
  1 
  dus 
  

  

  * 
  <(!— 
  ?) 
  *i 
  +î*2> 
  

  

  in 
  dit 
  geval 
  wordt 
  er 
  bij 
  de 
  vorming 
  van 
  het 
  dubbelzout 
  tevens 
  

   water 
  afscheiden. 
  

  

  Het 
  eerste 
  geval 
  is 
  het 
  eenvoudigste 
  en 
  alles 
  wat 
  in 
  § 
  1 
  en 
  § 
  2 
  

   over 
  watervrije 
  zouten 
  gezegd 
  is, 
  kan 
  er 
  nagenoeg 
  onveranderd 
  op 
  

   worden 
  toegepast. 
  Bij 
  verandering 
  der 
  temperatuur, 
  terwijl 
  de 
  druk 
  

   constant 
  blijft, 
  verandert 
  de 
  hoogte 
  der 
  punten 
  P 
  1 
  Q 
  en 
  S 
  en 
  er 
  zal 
  

   weer 
  eene 
  overgangstemperatuur 
  zijn, 
  waarbij 
  die 
  punten 
  in 
  eene 
  

   rechte 
  lijn 
  liggen. 
  Het 
  eenige 
  verschil 
  tusschen 
  dit 
  geval 
  en 
  dat 
  der 
  

   watervrije 
  zouten 
  is, 
  dat 
  er 
  nu 
  door 
  de 
  lijnen 
  PQ, 
  PS 
  en 
  QS 
  tel- 
  

   kens 
  twee 
  raakvlakken 
  aan 
  het 
  oppervlak 
  gebracht 
  kunnen 
  worden. 
  

   In 
  het 
  tweede 
  en 
  derde 
  geval 
  kan 
  men 
  een 
  plat 
  vlak 
  brengen 
  dooi- 
  

   de 
  punten 
  P, 
  Q 
  en 
  S 
  ; 
  de 
  stand 
  van 
  dit 
  vlak 
  zal 
  met 
  de 
  tempera- 
  

   tuur 
  veranderen 
  evenals 
  de 
  gedaante 
  van 
  het 
  oppervlak. 
  Bij 
  een 
  

   zekere 
  temperatuur 
  zal 
  het 
  vlak 
  het 
  oppervlak 
  aanraken 
  in 
  een 
  punt 
  

   R 
  ; 
  de 
  coördinaten 
  van 
  dit 
  punt 
  bepalen 
  dan 
  de 
  samenstelling 
  van 
  

   eene 
  oplossing, 
  die 
  met 
  drie 
  vaste 
  phasen 
  in 
  evenwicht 
  is. 
  De 
  tem- 
  

   peratuur, 
  waarbij 
  dit 
  volledige 
  evenwicht 
  mogelijk 
  is, 
  is 
  hier 
  de 
  

  

  