﻿6 
  THERMODYNAMISCHE 
  THEORIE 
  DER 
  CAPILLARITEIT 
  IN 
  DE 
  

  

  toegepast 
  in 
  mijne 
  „Theorie 
  moléculaire" 
  etc. 
  (Arch. 
  Neêrl. 
  TXXIV) 
  

   en 
  ik 
  het 
  ook 
  in 
  de 
  volgende 
  bladzijden 
  wenseh 
  te 
  gebruiken, 
  luidt 
  

   aldus: 
  Een 
  gegeven 
  stof 
  schikt 
  zich 
  in 
  een 
  gegeven 
  ruimte 
  bij 
  ge- 
  

   geven 
  temperatuur 
  zoodanig, 
  dat 
  Çy(e 
  — 
  t 
  1 
  rj) 
  dk 
  een 
  minimum 
  wordt." 
  

  

  Deze 
  derde 
  vorm 
  wordt 
  uit 
  den 
  tweeden 
  aldus 
  afgeleid. 
  Stellen 
  wij 
  

   door 
  l 
  een 
  standvastigen 
  factor 
  voor, 
  dan 
  moet 
  volgens 
  de 
  regelen 
  

   der 
  variatierekening- 
  : 
  

  

  als 
  ^ 
  Q 
  dk 
  = 
  c 
  2 
  

  

  gelijkwaardig 
  zijn 
  met 
  

  

  d 
  j*çsdk 
  = 
  

   1 
  dk 
  = 
  C] 
  

  

  als 
  ^ 
  Qrji 
  

  

  en 
  

  

  i 
  dk 
  = 
  c 
  2 
  

  

  of 
  met 
  andere 
  woorden, 
  elke 
  oplossing, 
  die 
  aan 
  de 
  3 
  laatste 
  verge- 
  

   lijkingen 
  voldoet, 
  voldoet 
  ook 
  aan 
  de 
  2 
  daarvoor 
  gaande 
  en 
  omge- 
  

   keerd. 
  Het 
  komt 
  er 
  slechts 
  op 
  aan 
  de 
  beteekenis 
  van 
  l 
  vast 
  te 
  

  

  stellen 
  — 
  iets 
  wat 
  geschieden 
  kan 
  door 
  inj' 
  y 
  (s 
  — 
  Irj) 
  dk 
  voor 
  een 
  

  

  der 
  parameters, 
  waardoor 
  de 
  toestand 
  in 
  een 
  punt 
  der 
  ruimte 
  be- 
  

   paald 
  wordt, 
  de 
  temperatuur 
  aan 
  te 
  nemen. 
  

  

  Laat 
  men 
  de 
  andere 
  willekeurige 
  parameters 
  en 
  dus 
  ook 
  de 
  den- 
  

   siteit 
  constant, 
  dan 
  vindt 
  men 
  

  

  de 
  dn 
  

  

  1— 
  = 
  

  

  dr 
  dx 
  

  

  en 
  dit 
  vergelijkende 
  met 
  een 
  der 
  eerste 
  vergelijkingen 
  der 
  mecha- 
  

   nische 
  warmte-theorie 
  

  

  r 
  dt] 
  = 
  de 
  — 
  pdV 
  

  

  * 
  

  

  blijkt 
  de 
  beteekenis 
  van 
  l 
  te 
  zijn 
  de 
  temperatuur 
  r 
  1 
  die, 
  als 
  er 
  even- 
  

   wicht 
  zal 
  zijn, 
  dus 
  standvastig 
  moet 
  zijn. 
  Deze 
  derde 
  vorm 
  voor 
  

   het 
  even 
  wichtsprincipe 
  is 
  eenvoudiger 
  in 
  de 
  toepassing 
  dan 
  de 
  beide 
  

   voorgaande, 
  omdat 
  de 
  3 
  vergelijkingen 
  tot 
  2 
  zijn 
  teruggebracht, 
  

   zonder 
  dat 
  aan 
  de 
  algemeenheid 
  der 
  oplossing 
  iets 
  is 
  tekortgedaan. 
  

   De 
  bijvoeging 
  dat 
  standvastig 
  moet 
  zijn 
  sluit 
  geen 
  enkelen 
  denk- 
  

  

  