﻿50 
  

  

  THERMODYNAMISCHE 
  THEORIE 
  DER 
  CAPILLARITEIT 
  IN 
  DE 
  

  

  dcring 
  discontinue 
  mocht 
  zijn, 
  ook 
  de 
  gewone 
  waarde, 
  zooals 
  die 
  

   uit 
  de 
  theorie 
  van 
  LA 
  Place 
  volgt, 
  worden 
  verkregen. 
  

   Schrijven 
  wij 
  

  

  , 
  s 
  _ 
  rdüu 
  f 
  C 
  düh 
  

  

  u* 
  ip 
  (m) 
  du 
  j 
  —jj- 
  d()h 
  — 
  luip 
  (u) 
  du 
  ju 
  — 
  d()h 
  

  

  Nu 
  is 
  

  

  llQK 
  U 
  Z 
  d 
  Z 
  Q 
  h 
  

  

  Is 
  h 
  kleiner 
  dan 
  w, 
  wat 
  als 
  h 
  werkelijk 
  gelijk 
  is, 
  mag 
  gesteld 
  

   worden, 
  dan 
  is 
  : 
  « 
  — 
  Q\ 
  en 
  bijgevolg 
  

  

  ... 
  , 
  . 
  -, 
  r^c 
  1 
  ^#\ 
  8 
  

  

  JN 
  emen 
  wij 
  nu 
  m 
  aanmerking, 
  dat 
  I 
  dg 
  = 
  - 
  ? 
  wat 
  aan 
  de 
  

  

  grenzen 
  gelijk 
  mag 
  gesteld 
  worden 
  — 
  en 
  dat 
  dergelijke 
  opmer- 
  

   kingen 
  voor 
  volgende 
  termen 
  gelden, 
  dan 
  blijft 
  voor 
  g 
  alleen 
  over. 
  

  

  ƒ 
  

  

  u 
  ip 
  (m) 
  du 
  

  

  > 
  (Çi 
  — 
  (>2) 
  2 
  

  

  Maar 
  het 
  wordt 
  algemeen 
  erkend, 
  dat 
  deze 
  laatste 
  vergelijking 
  

   met 
  den 
  gang 
  der 
  capillaire 
  energie 
  bij 
  temperatuursverandering 
  niet 
  

   sluit. 
  Om 
  dit 
  bezwaar 
  weg 
  te 
  nemen, 
  moet 
  men 
  zijn 
  toevlucht 
  zoe- 
  

   ken 
  in 
  de 
  onderstelling, 
  dat 
  de 
  werkingswijze 
  der 
  molekulaire 
  krach- 
  

   ten 
  voor 
  vloeistof 
  en 
  damp 
  van 
  elkander 
  verschilt 
  ; 
  een 
  onderstelling, 
  

   die 
  door 
  de 
  contiuiteit, 
  die 
  tusschen 
  beide 
  toestanden 
  bestaat, 
  niet 
  

   ondersteund 
  wordt. 
  Daarenboven 
  verklaart 
  zulk 
  een 
  onderstelling 
  

   niets 
  — 
  zij 
  komt 
  eigenlijk 
  op 
  niet 
  veel 
  anders 
  neder, 
  dan 
  op 
  de 
  

   bekentenis, 
  dat 
  er 
  nog 
  zooveel 
  onbekend 
  is, 
  dat 
  de 
  capillaire 
  wer- 
  

   king 
  nog 
  niet 
  te 
  verklaren 
  is. 
  

  

  Dat 
  de 
  toestand, 
  zooals 
  die 
  in 
  de 
  vorige 
  bladzijden 
  ontwikkeld 
  is, 
  

   kan 
  voorkomen, 
  is 
  door 
  het 
  onderzoek 
  naar 
  de 
  stabiliteit 
  bewezen. 
  

   Wil 
  men 
  bewijzen 
  dat 
  geen 
  andere 
  dan 
  die 
  kan 
  voorkomen, 
  dan 
  

   zou 
  het 
  bewijs 
  moeten 
  geleverd 
  worden, 
  dat 
  niet 
  alleen 
  de 
  vrije 
  

   energie 
  bij 
  continuen 
  overgang 
  een 
  minimum 
  is, 
  maar 
  dat 
  geen 
  

   toestand 
  bedacht 
  kan 
  worden, 
  die 
  nog 
  kleiner 
  waarde 
  voor 
  de 
  vrije 
  

   energie 
  oplevert. 
  Uit 
  den 
  aard 
  der 
  zaak 
  is 
  zulk 
  een 
  bewijs 
  moeie- 
  

   lijk. 
  Maar 
  daar 
  door 
  de 
  theorie, 
  die 
  discontinuïteit 
  onderstelt, 
  zelfs 
  

   nog 
  niet 
  onderzocht 
  is 
  of 
  zulk 
  een 
  toestand 
  een 
  evenwichtstoestand 
  

  

  