144 Tromsø Museums Aarshefter 31 & 32. — 1908—1909. 



imidlertid paa flere steder i Salten forekomster i meget 

 høiere niveauer som efter min mening kan tolkes som spor 

 efter marin virksomhet. Jeg skal i det følgende omtale 

 nogle av disse og anføre de grunde som taler for at de 

 er marine. 



Fra Misvær gaar den 10 km. lange Misværdal ind i 

 landet i sydlig retning. Dalen er en traugformig bottendal, 

 og de fjell som omgir den, har en høide av ca. 500 m. o. h. 

 Den laveste del av dalbunden er optat av Skarsvatnet, som 

 ligger 153 m. o. h. Skarsvatnet har avløp gjennem Laks- 

 elven, som gaar i en trang rende til sjøen med et fald av 

 153 m. paa knapt 4 km. Man kommer op i dalen ved at 

 følge en bygdevei, som med svær stigning arbeider sig op 

 igjennem de før nævnte terrasser ved Misvær og naar sit 

 høieste punkt ca. 165 m. o. h. et litet stykke nedenfor 

 Skarsvatnet. 



1 den ca. 1,5 km. brede dalbund ligger foruten Skars- 

 vatn ogsaa Middagsvatn 172 m. o. h., Indrevatn 189 m. 

 o. h. og Kistvatn 164 m. o. h. Ovenfor en indsnevring av 

 dalen og like ind i botnet ligger Kykkelsvatn 200 m. o. h. 



Løsmaterialet i dalen er for en stor del lagt op i ter- 

 rasser, og de øverste av disse naar op til en høide av mindst 

 180 m. o. h. I de lavere partier syd for Skarsvatnet bestaar 

 disse flater av 1er, dækket av sand og grus, som raser ned 

 i elvemælerne. Høiden av nogle av disse mæler er 5—6 m. 

 Længere bort fra elven, f. eks. i den 175—180 m. høie ter- 

 rasse sydøst for Kistvatnet, er materialet noget lerblan- 

 det sand. 



Skogen i fjelllierne er bjerk; paa terrasseflaterne langs 

 elven er der ogsaa litt furu i tilvekst med et og andet 

 tømmerslort træ iblandt. Jorden er vel her for mager for 

 bebyggelse, og naar undtas Brekke og Skar 168 m. o. h., 

 nedre Vestvatnet paa en terrasse paa vestsiden 175 m. o. h. 

 og Karbøl 183 m. o. h. vestenfor Lakselvens trange dalføre, 

 ligger alle bosteder i et belte mellem 200 og 240 m. o. h. 



