— 54 — 



De kopererts, die eenige maleische goudgravers voor onge- 

 veer zes jaren bij liet Tampi-gebcrgte ontdekten, werd daar 

 ook spoedig door mij gevonden. Op eenige plaatsen liet zand 

 uit de nabijheid der aanwezige beekjes uitwasschende, verkreeg 

 ik koperglans (Cu 2 S.), gedegen koper en malachiet; echter 

 van elk dezer soorten slechts eene geringe hoeveelheid 



Het terrein verder onderzoekende, kwam ik tot de overtui- 

 ging, dat de kopererts bij het Tampi-gebergte slechts over 

 eene geringe uitgestrektheid in eenen alluvialen grond voor- 

 kwam, en dat alzoo die erts door water moest zijn afgevoerd. 

 Het was dus verder alleen van belang den oorsprong vanden 

 erts op te sporen , hetgeen mij na vele vruchtelooze werkzaamhe- 

 den gelukte. 



Ik vond namelijk op eenige diepte beneden de oppervlakte, 

 in eene bonte kleischiefer-formatie, niet alleen stukken witte 

 klciaarde met koperglans, maar ook eenige metaaladertjes, van 

 welke de meesten fijn verdeelden koperglans, meer of minder 

 vermengd met ge-kristalliseerden ijzerpyriet, bevatten. 



Deze metaaladertjes, volgens mijn gevoelen door plutonische 

 werking ontstaan, gaven aanleiding tot de vooronderstelling, dat 

 op grootere diepte meer kopererts voorkomt. 



Mijns inziens bestaat er dan ook mogelijkheid om daar met 

 goed gevolg eene ontginning te beginnen. De grootste be- 

 zwaren daartegen zijn voor het tegenwoordige de geringe be- 

 volking van die landstreek en de slechte gelegenheid tot af- 

 voer van produkten. 



De kopererts , die bij het Tampi-gebergte voorkomt , is van 

 eene zeer goede hoedanigheid. Bij eene ruwe sortering der 

 steenen, gedurende eene graving verkregen, verzamelde ik in 

 den tijd van één 1 dag ruim 100 kilogrammen erts, die vol- 

 gens later door mij genomene proeven 16 a 20 procent me- 

 tallisch koper bevatten. 



Van af het voetpad, dat naar het Tampi-gebergte leidt, de 

 Peniti- rivier nog voor eenige palen opvarende, komt men aan 

 het voetpad, dat naar de hoofdplaats Mandor loopt. Het ter- 

 rein is daar hoog en heuvelachtig, en, voor zoo ver ik zulks 



