— 182 — 



te verklaren; alleen de opmerking makende, dat de eerste liet 

 rijkste in ammonia of ammonia vormende stoffen, tevens het 

 armste in phosphorzuur was , hetgeen op eenen hoogeren ouderdom 

 der peruaansche schijnt te wijzen. 



De mate van duurzaamheid in werking wordt wel niet geheel , 

 maar toch meerendeels, door het phosphorzuur-gehalte der mest- 

 stof voorgesteld, en onze grisseemest staat dus hierin verre 

 beneden de drie guanosoorten. Dit zal, even als het verschil 

 van alkalische zouten, ten grondslag moeten liggen van de lager 

 volgende opgaven, nopens de hoeveelheid, die men vermoedelijk 

 voor eene gegevene oppervlakte zal behoeven. 



In alkalische zouten komt zij der peru-guano nabij, staat weder 

 verre onder het monster uit Bolivia, doch overtreft bijna in de- 

 zelfde verhouding de afrikaansche , die algemeen als veel kort- 

 stondiger werkzaam, dan de amerikaansche, erkend wordt. 



De grissee-guano (zoogenaamd) wijkt eindelijk zeer van de 

 gewone soorten af, door de aanzienlijke hoeveelheid gips en 

 koolzuren kalk (te zamen meer dan 20°/ o bedragende), die zij 

 bevat. Zonder bekend te zijn met de rotssoort, waaruit de 

 grotten bestaan , die tot bewaarplaats dezer meststof verstrekken, 

 durf ik die bijna op algemeene gronden voor kalkaardig hou- 

 den. Daardoor wordt het aanwezen dier twee bestanddeelen 1 

 verklaarbaar, namelijk bij infiltratie van den boven op gevallen 

 regen. 



Hoe dit zij, deze twee bestanddeelen, ofschoon zeer nuttig voor 

 den landbouw, verminderen de waarde van den mest, dewijl zij 

 voor geringen prijs afzonderlijk kunnen gekocht worden. Men 

 heeft hunne tegenwoordigheid in gewone guano steeds als eene 

 vervalsching beschouwd. Men mag ze in geldelijk opzigt tegen 

 over de eigenlijke bestanddeelen van den mest, bijna als nul 

 stellen, te meer, daar het gips of de zwavelzure kalk nog zoo 

 onbestemd van werking is. 



Het is bij de analijse en beoordeeling van vreemde meststoffen, 

 bij sommigen, en daaronder ook bij den hoogleeraar Johnston, 

 de- gewoonte, om uit den marktprijs der bestanddeelen, zoo 

 ver die in den landbouw nuttig zijn , en uit hunne verhouding 



