C OVER DE ALLANTOIS EN HARE VORMING 



korte villi of uitpuilingen bezet is, waarvan de meeste bolrond eindigen, an- 

 dere in spitse draden eeeec uilloopen, die zicli op het chorion vasthechten; 

 zie Fig. 13. Deze blaas was dan ook alleen door middel van deze draden aan 

 het chorion bevestigd. 



Deze vorming van villi, die ten deele in draden ter verbinding met het 

 chorion uilloopen, is inderdaad hoogst merkwaardig en vreemd, daar biervan, 

 zoo verre mij bekend is, nergens bij den mensch eenige waarneming voor- 

 komt *. Deze vlokken zijn echter zoo scherp omschreven en duidelijk, dat 

 men die volstrekt niet aan eene toevallige vorming van plooijcn kan toe- 

 schrijven, evenmin als aan de aanwezigheid van vliezen en draden in het 

 omgevende vocht, die hier nog slechts in een zeer gering aantal aanwezig 

 waren; ik heb dan ook getracht die villi met de meeste zorg in mijne afbeel- 

 ding terug te geven. 



Eenige analogie met deze vlokken vond ik echter in de uitpuilingen der 

 allantöisblaas van het vorige embrijon aangegeven, waar die echter wegens 

 den minder volkomen toestand van het eitje niet zoo duidelijk en scherp kon- 

 den worden waargenomen. Het schijnt mij dus toe, dat wij hier een allantois- 

 blaas voor ons hebben, die op het punt slaat om zich met het chorion te 

 vereenigen 5 hetgeen dus niet door eene eenvoudige aankleving en vergroei- 

 jing schijnt te geschieden, maar door de vorming van uitpuilingen, die zich tot 

 draden verlengen en zoo de blaas met het chorion verbinden. Dij de grootc 



* Alleen bij vogels schijnt iets dergelijks te zijn waargenomen, althans de eenige schrijver, bij 

 wien ik van dergelijke vlokken melding gemaakt vond, is Hemack in zijn voortreffelijk werk Uu- 

 tersuchungen ueber die Euluiickelung der Wirhclthiere, Berlin 1855, die zegt ten opzigte van het 

 hoenderei : Die aus der Bauchhaut hervorgehende sehr dicke gefasshaltige A 'assenschicht der AU<ni- 

 iois zeigt anfanglich eine höcherige Bescliaffenheit. WahrenÜ die Mehrzahl dieser Hoeker in de/n 

 Muasse schwindet, als die Allantois durch das Hineinwachsen des Drusenblalrohrs eine llasige Ge- 

 stalt annimt und die gefasshaltige Aussenschicht sich verdünnt, entwickelen sich einige dieser Ilöcker 

 zu zottigen Vorsprungen, Und zicar /inden sich dicse Zotten an dein vordern dein D'armndbélgang 

 zugewendeten Bande des AUantoisstiehls in der Ncihe der Arteriae und Venae umbilicales und dein 

 Lavfe der letztéren folgend. Hij zegt verder, dat er zich dikwijls een rood bloed voerende vaatlis in 

 laat ontdekken, en dat de levensduur dezer vlokken zeer kort is, zoodat op den zesden dag (bij een 

 vogelembrijon) de steel der Allantois reeds van zottigen Vorsprungen geheel vrij schijnt te zijn; hij 

 voegt er bij : <S/e schuinden in dein Maasse, cds die Allantois an Umfang und Spannung gewiunt. 

 Eenige f'unctioneie beteekenis weet hij er niet van te geven, maar denkt, dat zij aindeel nemen om 

 de luchtademcnde oppervlakte der Allantois te vergrooten. Zie 1. c. pag. 69, — Ik twijfel niet om 

 in deze beschrijving het analogon te vinden van hetgeen wij bij de menschelijke Allantois heb- 

 ben aangetroffen. 



