EN VERANDERINGEN IN DEN MENSCH. 



N°. 5. 



Eindelijk wordt deze rei op eone uitstekende wijze besloten door een eitje, 

 hetwelk ik aan de welwillendheid van mijnen hooggeschatlen ambtgenoot 

 Goudoever te danken heb; ik ontving het reeds geopend en heb het in Fig. 

 VI D afgebeeld. Het eitje is klein, zelfs nog iets kleiner, dan het in Fig. 2 

 afgebeelde, hoezeer onbetwistbaar veel jeugdiger eitje. In Fig. A is de vrucht 

 weder 50 maal vergroot voorgesteld. De vrucht zelve is eveneens zeer klein 

 en sterk opgerold, waardoor zij zeer kort is, daar hare lengte van het hoofd 

 bij e tot aan het caudaalgedeclte bij l slechts 1,80 m.m. bedraagt. Ook hier 

 is het amnion met zijn rug en hoofdgedeelle bij 6 aan het chorion vastge- 

 hecht, doch ook op het punt om zich geheel los te maken. Aan den kop 

 ziet men duidelijk drie kicuwbogen; zeer sterk puilt hier als een bijna pun- 

 tige zak het hart uit, hetgeen echter door het trekken van het amnion schijnt 

 bevorderd te zijn. De vesicula mnbilicalis is hier " nog sterker afgesnoerd 

 dan in het vorige ei en vertoont reeds eenen steel, terwijl de blaas zelve 

 over de eene zijde is omgeslagen en zeer dunne wanden bezit. 



Hoogst merkwaardig echter is in dit geval de Allanlois. Men ziet name- 

 lijk bij g l eene dikwandige, ondoorschijnende, lang gerekte blaas, die bij den 

 eersten oogopslag bijna het vervolg van het ligchaam zei ven of de staart schijnt 

 uit te maken, maar die bij nader onderzoek duidelijk blijkt uitliet caudaal- 

 gedeelte bij / te ontspringen. 



Boven deze blaas ziet men nog een tweede verlengsel, waarvan het mij 

 eerst moeijelijk was eene juiste verklaring te vinden; het scheen namelijk 

 eene gekromde holle conische buis te zijn, die aan haar einde bij /.-, i, met 

 eene ronde opening scheen te eindigen, en aan de achterzijde bij k aan het 

 chorion bevestigd was. Bij naauwkeuriger onderzoek bleek het mij echter, 

 dat ■deze conus met twee stelen h l ter weêrzijde van de Allantoisblaas uit 

 het caudaalgedeclte des Embryons ontspringt; welke stelen dus niets anders 

 dan de beide arleriae umbilicales konden zijn. De conus zelve vertoonde vele 

 longitudinale draden of vezelachtige strengen, waarschijnlijk bloed vaatjes, 

 die uit de beide arleriae umbilicales ontspringen; de ronde opening scheen 

 door kunst gevormd te zijn, doordien bij het openen van het eitje dit ge- 

 deelte van den conus was afgesneden, waarvan het eene gedeelte nog aan het 

 chorion is vastgehecht, maar dat waarschijnlijk in zijn' geheelen omtrek 

 aan het chorion is verbonden geweest. Het schijnt dus de iets verder gc- 



10 



NATUURK. VGP.ll. DER KOMMvL. AKADEMIE. DEEL IX. 



