EN VERANDERINGEN IN DEN MENSCH. 23 



Allantois *. Verder zegt hij: «Het schijnt, dat de eiwillaag onder den uil.wen- 

 digen rok (de zoogenoemde tunica intermedia) het bloed aantrekt; want hoe 

 duidelijk het ook is, dat de vaten in een te zamenhangend blad zich uitstrek- 

 ken en den zak van den slijmrok der Allantois teruglaten (namelijk bij die- 

 ren, waarover vroeger gesproken was), zoo ziet men toch snel de vaten in de 

 eiwitlaag woekeren, en zeer spoedig is het continuerende blad verdwenen; het 

 is alsof het met het eiwit is ineengesmolten (verschmolzen), hetgeen niet zoo 

 vreemd is, daar de substantie, die de vaten bladvormig verbindt, toch ook 

 niets anders zijn kan dan een weinig gemodificeerd eiwit" 'f. Vervolgens toont 

 hij aan, dat, ook zonder het te voorschijn treden van een werkelijk vaatblad, 

 wanneer slechts bloedvaten en verbindend eiwit aanwezig zijn, de uitwendige 

 huid in een chorion (dat is een met vaten voorzien vlies) kan veranderd wor- 

 den, zoo als ten deele bij zwijnen het geval is. Deze opmerking, voegt hij er 

 bij, zal ons later tot de verklaring der wording van het menschelijk ei dienstig 

 worden §. Later komt hij nog eens op dit vraagstuk terug, en laat het onbe- 

 slist, of bij den menscli zich een vaatblad afzondert, en in den vorm van een 

 vlies op het chorion en minder op het amnion hecht, waarlusschen zich de 

 eiwitmassa zoude verzamelen, zoo als bij de gehoefde dieren, dan of wel de 

 Allantois zich niet splijt in hare bladen, maar dat de Yaten, zoo spoedig als 

 de Allantois den uitwendigen eirok bereikt heeft, regtstreeks in dezen rok of het 

 chorion inwoekeren, en de Allantois nu als overtollig gedeelte niet meer groeit. 

 In dit geval zoude de eiwitmassa zich onmiddellijk onder den uitwendigen rok 

 verzamelen, terwijl deze laatste zich tot een chorion vormt, en dan zoude 

 dit eiwit de wezenlijkste momenten tot vorming der vaten geven. Beide wijzen 

 van vorming komen, zegt hij, bij zoogdieren voor, en hoezeer hij dit onbe- 

 slist laat, komt hem de laatste wijze als de waarschijnlijkste voor bij het 

 menschen-ei **. 



* 1. c. Th. II, pag. 195. 



t 1. c. Th. II, pag. 198. 



§ 1. c. pag. 199. Het is zeer te bejammeren, dat deze uitvoerige verklaring van de ontwikke- 

 ling van het menschelijk ei door den voortreffelijken schrijver nooit gegeven, en het werk alzoo 

 onvolledig verschenen is. 



** 1. c. pag. 216 sq. Later heeft ook Bisschoff het gevoelen aangenomen, dat de vaten zich ge- 

 heel afzonderlijk door de eiwitlaag naar het chorion begeven. Entivickelungsgesch, der Saugethiere, 

 1. c. pag. 11S. 



