EN VERANDERINGEN IN DEN MENSCH. '25 



het omringende eiwitachtige vocht zullen groeijen, even als de drijvende wor- 

 tels van eene waterplant; integendeel schijnt in dit vocht, hetwelk zoo 

 uitstekend geneigd is tot vliesvorming, te gelijk met de bloedvaten een 

 dun vlies te ontstaan, waarin zij zich uitbreiden, welk vlies zich tevens aan 

 het chorion hechtende, de vaten derwaarts geleidt, die nu spoedig, zoo als 

 in Fig. III is afgebeeld, zich over de binnenvlakle van het chorion versprei- 

 den. In de vorige vrucht, Fig. II, was nog van zulk een vlies evenmin als 

 van bloedvaten eenig spoor aanwezig; en ik meen dus te mogen aannemen, 

 dat alvorens de Allantois aan het chorion zich heeft vastgehecht, dit vlies 

 nog geenszins met zijne vaten aanwezig is. 



De Allantois schijnt dus niet zoo als tot heden is aangenomen, zoozeer 

 de bijzondere drager en als het voertuig te zijn der bloedvaten bij den mensch; 

 integendeel geloof ik, dat haar voornaamste nut daarin bestaat, dat zij aan het 

 Iigchaam van de vrucht, tegen den tijd dat hel amnion zich van het chorion 

 afsnoert, een nieuw vast steunpunt geeft, daar anders de vrucht, van het 

 chorion losgemaakt door deze afsnoering, in het vocht vrij zoude drijven en 

 hare verbindingen met het ei verliezen. 



Is dus eerst door hel uitgroeijen van deze villi op de Allanloisblaas, die 

 zich tot draden verlengen, om geheel met het chorion zamen te smelten, deze 

 verbinding lot stand gebragt, dan heeft de vrucht een nieuw en blijvend 

 steunpunt gevonden; de Allantois heeft haar doel bereikt, en verdwijnt nu met 

 achterlating van dezen steel zeer spoedig, terwijl de ontwikkeling der bloed- 

 vaten te gelijk een' aanvang neemt. Deze bloedvaten, die in onze derde Fi- 

 guur nog tamelijk verspreid uit het einde van den tronk voortkomen, schijnen 

 zich later meer om den steel der Allantois zamen te trekken, gelijk wij in do 

 volgende vrucht, Fig. V, ontwaren. Hier is nog een dun bloedvat op de zich 

 reeds afzonderende xVllantoisblaas overig, zie g; de overige vaten hebben zich 

 in den steel bij i zamengelrokken ; de verbinding van het amnion met het 

 chorion b, l is op het punt van te verdwijnen, en de vrucht heeft hier reeds 

 een vast steunpunt in den conus i, de toekomstige navelstreng. 



Deze vorming is in de volgende vrucht, Fig. VI, nog eene aanmerkelijke 

 schrede vooruitgegaan. De eigenlijke Allanloisblaas is zeer ingekrompen en tot 

 eene als ware 't verlengde urinblaas, die door den nog openen urachus in de 

 Allantois overgaat, zamengelrokken, waarop geene vaten meer schijnen aan- 

 wezig te zijn; terwijl nu twee aanzienlijke bloedvaten bij i en h zich zijde- 

 lings over den conus, i, h, verspreiden, om de toekomstige navelstreng 



12 



PiATlTRK. VERII. DER KOMMiL. AKADEMIE. DEEL IX 



