2G 



OVER DE ALLANTOIS EN HARE VORMING 



te vormen, waarop zij op dit tijdperk zich nog in verscheidene takken schijnen 

 te verdeelen. Bij den mensch kunnen wij dus geen oorspronkelijk vaatblad 

 aannemen ; dit vormt zich eerst, wanneer de vasa umbilicalia het ligchaam 

 van de vrucht beginnen te verlaten, zoo als von Baer reeds schijnt vermoed 

 te hebben. 



In enkele gevallen schijnt echter de Allantoisblaas niet zoo spoedig te ver- 

 dwijnen, maar langer aanwezig te blijven en zich zelfs aanmerkelijk te ver- 

 grooten, in die mate, dat de afsnoering op de plaats van den urachus geene 

 plaats heeft, en dat de top der urinblaas open blijft. Op deze wijze, meen ik, 

 moeten de ectopie van de urinblaas en de zoogenoemde gespleten of omge- 

 keerde blaas verklaard worden, waarin, bij het wijd open blijven van den 

 urachus, of de geheele urinblaas of hare achterwand door de ingewanden 

 tegen de opening wordt gedrukt en nu hierdoor uitpuilt. 



Door deze blijvende grootte en uitgezetheid der blaas worden dan ook de 

 zijplaten des buikwands, waar zich de ossa pubis zullen vormen, verhinderd 

 zich van voren te sluiten, en daardoor kunnen later dan ook de ossa pubis 

 zich niet lot eene syinphysis vereenigen, maar blijven meer of min verre van 

 elkander verwijderd, en worden dan slechts door eenen band verbonden, waarvan 

 onder anderen J. G. Walther eene zeer fraaije afbeelding gegeven heeft *. 



Van deze hypertrophic der Allanlois meen ik op een zeer vroeg tijdperk 

 een hoogst merkwaardig voorbeeld te vinden in het menschelijk eitje, het- 

 welk door Meckel is afgebeeld "f. Het ligchaam van het embryon was hier, 

 volgens Meckel, ter lengte van ongeveer 5 lijnen §. Het had dus eene 

 grootte bereikt, waarop in den normalen toestand reeds lang alle spo- 

 ren van Allantois verdwenen zijn, terwijl de buitengemeen groote Allantois- 

 blaas hier nog veel grooter is, dan de vrucht zelve, en, volgens de afbeel- 

 ding, van den steel af, niet minder dan 9 lijnen bedraagt en nog een' zeer 

 wijden steel bezit. 



Dat bij eene dergelijke misvorming en verwijde Allantoisblaas het bekken 

 zich niet zal kunnen vormen, valt duidelijk in het oog. 



Daar echter, zoo verre mij bekend is, van dit merkwaardig gebrek nog 



* J. G. Waltheu, Von der Spaltung der Schambchie iu schweren Geburten. Berlin. 1782. 

 f Meckel, Archiv f. P/njsiol., Bd. III, Taf. 1, Fig. 2. 

 § 1. c. pag. 19 seqq. 



