digen leeftijd, met zooveel vrucht was werkzaam geweest. 

 De weinige vooruitzigten, welke hem zijn werkkring in 

 deze gewesten, wat het materiele betreft, aanbood en 

 de overtuiging die hij bezat, dat hij als het ware eene 

 aangewezene roeping volgde, door zijn eigen vaderland te 

 gaan dienen, deden Zollinger besluiten, deze betrekking 

 aantenemen. Nog in het laatstgenoemde jaar verliet hij 

 Java en aanvaarde ziju ambt op den 8 en Januarij 1849 met 

 eene rede, in de kerk van Kusnach gehouden en welke 

 door den druk algemeen bekend is geworden. De toestand 

 van dat Seminarium, was toen echter niet meer zoo bloei- 

 jend , als ten tijde dat hij het verlaten had en had hij in 

 deze zijne nieuwe betrekking met vele wederwaardigheden 

 te kampen, welke in gewone tijden zeer zeker door hem 

 zouden overwonnen zijn, indien bij den toenmaligen toe- 

 stand zijns vaderlands , zich hierbij niet tevens twist en 

 tweedragt hadden gevoegd, Avelke zijne verhouding uiterst 

 moeijelijk en pijnlijk maakten. 



Was het te verwonderen dat Zollinger onder den druk 

 dier omstandigheden , weder zijne gedachten vestigde op 

 Java, welks rijken bodem hij had leeren kennen, het land 

 waar hij zoovele gelukkige jaren had doorgebragt, waar 

 zoovele vrienden en bekenden nog aanwezig waren, welke 

 hem steeds in liefde hadden blijven herdenken? Hoe dit 

 zijn moge, Zollinger besloot te zwichten voor den tegen- 

 stand, dien hij al meer en meer ondervinden moest, nam 

 zijn ontslag uit bovengenoemde betrekking en sloot eene 

 verbindtenis met eene Hollandsch-Indische Maatschappij, 

 wier doel het was eenige uitgestrekte en nog niet in kui- 

 tuur gebragte gronden van Java, met kokosboomen te be- 

 planten. Deze Maatschappij benoemde hem tot haren ge- 

 magtigde om bij het N. I. Gouvernement de noodige stap- 

 pen te doen tot het bereiken van het voorgestelde doel. 

 In 1854 met den overland-mail naar Java vertrokken zijn- 

 de, had hij het ongeluk om te Cairo een been te breken, 

 welk ongeval hem eenige maanden aldaar aan het ziekbed 



