den naar kennis dorstenden jongeling en hoewel hij volko- 

 men begreep, dat het zijnen ouders, bij den z waren last, wel- 

 ke eene groote huishouding op hunne schouderen gelegd had, 

 niet wel mogelijk was, om aan zijne wenschen naar meer- 

 der onderrigt toe te geven , zoo was hem toch de een- 

 toonige en werktuigelijke arbeid , waartoe hij zich voort- 

 aan gedwongen zag, onverdragelijk. De onmogelijkheid in- 

 ziende, om eene dergelijke levenswijze vol te houden, zoo 

 ontvlood Zollinger het ouderlijke huis en vervoegde zich 

 bij eenen bloedverwant, die met zijne schoone geestver- 

 mogens ten volle bekend, hem op een seminarium bragt 

 en niet alleen met zijne te regt vertoornde ouders verzoen- 

 de , maar deze daarenboven bewoog om iets bij te dragen, 

 ten einde de noodige schoolgelden, voor hunnen zoon zouden 

 bijeengebragt kunnen worden. Van dien tijd af, waren 

 zijne vorderingen in het middelbaar onderwijs zoo groot, 

 dat hij reeds op jeugdigen leeftijd in staat werd geoor- 

 deeld, om geheel op zich zelfstaande , aan de leerlingen 

 van dat seminarium, dat een der meest beroemde in den 

 Schweisz was, onderrigt te geven. 



Deze betrekking, alhoewel geheel in zijn onderhoud voor- 

 ziende, belette evenwel den jeugdigen leeraar om zich zoo 

 veel aan zijne eigene studiën over te geven, als hij wel 

 noodig en wenschelijk achtte. Om hierin te voorzien, be- 

 gaf hij zich naar Genève en genoot aldaar het hooger on- 

 derwijs \>an de vele uitstekende mannen , welke deze stad 

 steeds hebben gekenmerkt en welke zoo wel de plaats hun- 

 ner geboorte als de eeuw , waarin zij leefden , tot een sie- 

 raad hebben gestrekt. Het was hier ook, dat Zollinger 

 vriendschappelijke betrekkingen aanknoopte met den be- 

 kenden plantkundige DeCandolle, eene vriendschap welke 

 door hem tot aan zijnen dood toe, steeds dankbaar her- 

 dacht is. Na twee jaren in laatstgenoemde plaats te heb- 

 ben vertoefd , deed Zollinger de examina voor de betrek- 

 king van Direkteur eens seminariums vereischt en vertrok 

 als zoodanig naar Herzogenbuchse (kanton Bern) , alwaar 



