121 



echter kortelijk worden te zamengevat in het navolgende: 

 De guano blijkt weder op nieuw haren ouden roem te 

 handhaven en eene waardige mededingster der olij koeken 

 te zijn; eene vermenging van beiden, ieder voor de helft in 

 geldswaarde en dan met asch, geeft het maximum van op- 

 brengst. Ik schrijf dit toe aan de onmiddelijke werking 

 der stikstof houdende bestanddeelen van de guano , op de jon- 

 ge plant, die daardoor een 1 krachtigen prikkel voorden eersten 

 groei ontvangt. Spoedig is echter al de ammonia der guano 

 vervlogen of verbruikt, maar nu ontvangt de forsch opge- 

 schoten jonge plant eenen nieuwen toevoer van de inmid- 

 dels tot ontbinding overgegane olijkoeken; deze leveren 

 op nieuw ammonia, maar ook een groot deel koolzuur, 

 dat zich in den grond blijft ophouden, en gretig door* de 

 nu gevormde wortels en daar, waar het mogt ontwij- 

 ken, door de bladen wordt opgenomen. De asch en de 

 onoplosbare deelen der guano, geven langzamerhand een 

 overvloed van koolzure, kiezelzure, zwavelzure en phos- 

 phorzure zouten, die allen aan de plant te goed komen 

 en hare volledige ontwikkeling volmaken. 



De bijvoeging van kalk en asch bij de guanine, de guano, 

 het gedroogde bloed en de olijkoeken, geeft minder goede 

 resultaten, dan de weglating daarvan. Dit is in strijd met 

 vroegere ondervinding en het is daarom van belang dit 

 punt nader te onderzoeken ; echter kan eene verklaring van 

 deze minder gunstige werking, gezocht worden in de 

 te groote hoeveelheid der alkalische bestanddeelen, die bij 

 alle deze stoffen, de ammonia te spoedig losmaken, waar- 

 door deze vervlugtigt en niet geheel aan de plant te goed 

 komt. Zóó veel is hier ten minste reeds uit geleerd, dat 

 men met de bijvoeging dezer alkalische bestanddeelen uiterst 

 voorzigtig moet zijn en hoewel zij, voor het suikerriet 

 hoogst belangrijke stoffen in zich bevatten, ze nimmer, te 

 gelijk met veel stikstof houdende mest, in te groote hoe- 

 veelheid aanwenden. Liever brenge men ze, minstens eene 

 maand voor de aanplant, afzonderlijk in den grond en 



