366 



Mijns inziens is er niets aan te doen, dan op te volgen, 

 wat ik hiervoren omtrent de kuituur van dezen boom heb 

 in het midden gebragt. De vernielers der vruchten zuilen 

 waarschijnlijk niet daardoor verdwijnen , en ik zoude 

 ook geen ander uitvoerbaar middel weten, dan een streng 

 bevel door het geheele land, om aan alle eigenaren van 

 kakaoboomen de verpligting opteleggen, van alle doode, 

 reeds zwart ge wordene of aangetaste vruchten te verza- 

 melen en te verbranden, en zoo men dit een jaar lang 

 volhoudt, alle weken eens de boomen naziende, dan vlei 

 ik mij, dat de kwaal zoo niet geheel geweken, minstens 

 grootendeels zal zijn uitgeroeid. Door volharding zal zij 

 eindelijk geheel verdwijnen; wanneer men maar naauw- 

 keurig zorg draagt dat al het gebroed, zoowel met de oude 

 afgevallene, als met de nog versche aan de boomen han- 

 gende doode vruchten, verbrand wordt om de verdere 

 voortteling te beletten. 



Zuiverheid der tuinen is voor alles aanbevelenswaardig, 

 op dat het ongedierte geene gelegenheid vinde om zich in 

 de ruigte en het onkruid te vermenigvuldigen. 



Eene geregelde snoeijing van het doode hout is vooral 

 noodzakelijk, omdat zich daarin gemeenlijk vele insekten 

 verzamelen. 



Die tuinen welke te digt geplant zijn, zooals wij ze in 

 het bezit van den majoor van Sonder en elders vonden, 

 dienen uitgekapt en op eenen onderlingen afstand van 15 

 a 20 voeten gebragt te worden, op dat er meer licht op 

 de boomen kan vallen en zij zich meer kunnen vertak- 

 ken en vrucht zetten. Verder zoude ik de snoeijing niet 

 voortzetten dan tot het wegkappen van ziekelijke, of met 

 insekten bedekte takken en het wegnemen der waterloten, 

 welke aan den voet des booms mogten uitschieten, wijl 

 deze laatste te veel sappen ten koste van de reeds bestaande 

 kroon wegnemen. 



Misschien kan het doelmatig zijn om tot herstel van de 

 vele verlatene tuinen, die gedeeltelijk door lianen of para- 



