Wat de vissehen betreft : de kleine tot hoogstens 6 

 duim lengte, worden in arak bewaard ; de grootere wor- 

 den opgezet. Tot deze laatste bewerking doet men wel, 

 met den verschen viscb op eene plank uit te leggen, en 

 de vinnen en den staart met bebulp van spelden, op sterk 

 papier of kurk te spannen, tot dat zij stijf zijn. In 

 Europa gesebiedt zoodanige verstijving in den tijd van 24 

 uren; doch in warmer luebtstreek zal zij natuurlijk 

 nog minder tijd vereischen. De huid zal, even als de schub- 

 ben, alsdan veel mindere vastheid hebben, en gemakkelij- 

 ker van het vleesch zijn los te maken. Vooral drage men 

 daarbij zorg, om het zilvervlies (la membrane argentée), 

 dat de binnenhuid bedekt, niet te schenden, en om, door 

 behulp van goede scharen de vin-en staartbeenderen aller- 

 wegen uit te knippen. Men voege bij de arsenikaLe zeep 

 vooral veel pleister in poeder , wanneer ze voor visschen 

 gebruikt wordt, ten einde hen de behoorlijke stevigheid 

 te doen erlangen, en duide op de etiquette daarenbo- 

 ven de kleuren aan, die den visch, gedurende het leven, 

 eigen waren. 



Wat de kruipende dieren aangaat, alleen van zeer groote 

 slangen geeft men aan de huiden de voorkeur; de overi- 

 gen heeft men liever in arak. 



Men bevestige aan al de voorwerpen in spiritus een klein 

 stuk blik of parkement, waarop een nummer gesteld is, 

 overeenkomstig met dat van den katalogus of van de aan- 

 merkingen, welke omtrent een voorwerp mogten gemaakt 

 w 7 orden. 



De gewone brandewijn of arak is sterk genoeg tot de 

 bewaring van allerlei diersoorten, welke beter in kleine 

 vaatjes, dan wel in glazen stopflesschen bewaard blijven. 



In den jongsten tijd is door Rousseau een ander mid- 

 del aangegeven, dat zeer geschikt schijnt te zijn om den 

 wijngeest (arak) te vervangen. Hij bezigt daartoe een meng- 

 sel van 2 grm. kreosoot op 2 kiiognn. water en zag na 

 verloop van 4 jaren allerlei stollen, die anders uiterst ge- 



