535 



In heb thans de kokebepaling van de kool der 20 

 kotta's volgenderwijs uitgevoerd. Van de kool , tot fijn 

 poeder gewreven, werden twee proeven afgewogen, elke van 

 slechts 2 blaaspijpcentenaars (0,2 gram) ; elke proef werd 

 gedaan in een 1 platinalepel en met een dekseltje van pla- 

 tinablik naauwkeurig gesloten. Voor de blaaspijpvlam tot 

 gloeijing gebragt, ontwikkelt zich bijna terstond het gas, 

 dat met eene lange rookende vlam boven het kroesje weg 

 brandt; zoodra deze vlam verdwenen en het aangeslagen 

 roet op het dekseltje verbrand is , is de proef afgeloopen. Bei- 

 de proeven gaven volmaakt dezelfde uitkomst namelijk 

 48% koke. 



De koke op deze wijze verkregen, is van gelijk voorko- 

 men als die van de kool der mijn Oranje-Nassau. Ik voeg 

 de twee stukjes die den inwendigen vorm van het plati- 

 nalepeltje hebben aangenomen , bij dezen brief, tot over- 

 tuiging van allen, die bij de lezing tegenwoordig zijn, dat 

 de Indische pekkool wel degelijk geeft eene grijze, metaal 

 glanzende, goed zaamgebakken koke. 



Ziedaar dus een ander verschil in uitkomst van prof. 

 Bi. en mij opgehelderd. Dat hij geene zaamgebakken ko- 

 ke heeft verkregen, zooals ik, is niet het gevolg van ver- 

 schil in de door ons gebruikte koolsoorten, maar alleen 

 van de te lage temperatuur waarop hij zijne koke bereid 

 heeft. 



Blum zegt dan ook in zijne Oryktognosie (blz. 655); 

 het poeder van de pekkool of gagaat uit de bruinkoolfor- 

 matie, in afgesloten ruimte gegloeid, wordt week en bakt 

 te zamen. 



Indien men uit de elementair analyse van prof. Bi. het 

 kokegehalte tracht te berekenen, door al de zuurstof aan 

 waterstof tot water en de overblijvende waterstof aan kool- 

 stof tot koolwaterstof maximum te binden , zoo houdt men 

 slechts 52,72% koolstof over, die met de 4,26% asch, dus 

 hoogstens 56,98 koke oplevert. 



Door de analyse der kool van Oranje-Nassau te verge- 



