115 



derzoekin^en voortjinjea , werd in 1854 eene hulp-mijn 

 ten oosten van Oranje-Nassau geopend. 



Den 21sten Juni 1855 door het gouvernement naar Bor- 

 neo gezonden , om het gerezen geschil over Goenoeng-Dja- 

 bok te onderzoeken , rapporteerde ik in October 1855, dat 

 de heuvel Djabok buiten de grenzen der concessie van 

 Banjoe-irang lag. 



De mijn Oranje-Nassau kon, in Juli 1855, met de mijn 

 Oranje-Nassau- Oost, nog gedurende 3^ jaar 18000 ton stoom- 

 kolen leveren. 



In 1857 waren de onderzoekingen zoo ver gevorderd, 

 dat de heuvel-Djabok werd afgekeurd voor eene perma- 

 nente ontginning en als meest geschikte plaats om zooda- 

 nige groote steenkolenmijn te openen, werd gekozen de heu- 

 vel Djalamadi, te bewerken door twee schaften, te zinken 

 aan de zijde van Padang-Kraton. 



In het laatst van Augustus 1857 werd aan den mijn- 

 ingenieur Rant opgedragen, de uitvoering van werken tot 

 het erlangen der gegevens, voor het van mij gevraagde pro- 

 ject en begrooting, onder welke werken behoorden de uit- 

 voering van drie diepe boringen, tot bepaling van de lig- 

 ging der kolenlagen, onder den grond. 



Ultimo Mei >1858 was het groote boortuig uit Europa 

 aangebracht en op Borneo aan het werk. 



Dewijl de steenkolen-voorraad in Oranje-Nassau en in 

 Oranje-Nassau-Oost, in het laatst van 1858 zou zijn uitge- 

 put en onmogelijk eene nieuwe ontginning, meer rivier- 

 afwaarts, voor dien tijd kon tot stand komen, zoo werd, 

 ten einde eene jaarlijksche productie van 15,000 ton kolen te 

 behouden, in 1857 — 1858 eene tweede hulpmijn, ten westen 

 van Oranje-Nassau, geopend; het is deze hulpmijn, Oranje- 

 Nassau- West, welke thans nog kolen levert en waaruit nog 

 p. m. 16,000 ton steenkolen te winnen zijn. 



Bij het uitbreken van den opstand, ultimo April 1859, 

 waren twee boringen tot door de te ontginnen koollaag 

 volbracht, terwijl aan de derde of laatste boring nog maar 



