150 



Bijlage O. 



Op heden, den 8sten Fehrnari 1 862, hebben wij, R. Everwijn, 

 eerstaanwezend mijn-ingenieur en (\r. C. L. Vlaanderen, 

 ambtenaar voor de mineralo«»isch-scheikiindij'je onderzoekin- 

 gen op Banska, ons, ingevolge besluit van den resident van 

 Bangka, dd. ^ Februari 1862 no. 45, in commissie begeven 

 naar 's lands kolenpakhuis te Muntok, ten einde te con- 

 stateeren de hoedanigheid en bruikbaarheid van bovenbe- 

 doelde kolen, en hebben bevonden als volgt: 



De kolen, zooals deze thans liggende zijn in 's lands pak- 

 huis te Muntok, bestaan gedeeltelijk uit groote stukken, 

 echter voor een groot gedeelte uit gruis, welk laatste min- 

 der geschikt is om op den vuurhaard van een stoomschip 

 gebruikt te worden; onder deze bevinden zich vele stuk- 

 ken kolensehiefer en klei , beide onbrandbare en dus na- 

 deelige bijmengselen, en die tevens bewijzen, dat bij de 

 ontginning van die kolen met weinig zorg is te werk ge- 

 gaan. 



De kolen werden reeds op het oog herkend, te behooren 

 tot de gewone Indische soort van bruinkolen, het meest 

 overeenkomende met de europeesche gagaat- of pekkolen; 

 zij hebben uitwendig een minder goed aanzien dan de goe- 

 de kolen, afkomstig van de mijn Oranje-Nassau en van 

 Koetie in de Zuid- en Ooster-afdeeling van Borneo, zij be- 

 zitten ook over het algemeen niet de vastheid, den glans, 

 de vlakke breuk en de prismatische afzonderingen, die aan 

 de goede Indische kolen eigen zijn. Het karakter van ver- 

 schillende stukken loopt overigens zeer uiteen, en leidt tot 

 de veronderstelling, dat de kolen niet uit dezelfde laag af- 

 komstig zijn. 



Het scheikundig onderzoek van een stuk kool, dat, op 

 uitwendige kenmerken afgaande, vrij wel als monster der 

 geheele hoeveelheid kon genomen worden, gaf de navol- 

 gende uitkomsten : 



