150 



Men heeft zich hiertoe bewogen in twee richtingen; de 

 eene stelt zich ten doel eene meer volkomen verbranding 

 te bereiken, tot het verkrijgen van meer warmte; dat onder- 

 werp zullen wij echter voor heden laten rusten, het zou 

 ons onwillekeurig voeren op het gebied van den sloom — 

 maar wij zullen voor heden den anderen weg vervolgen , door 

 namelijk na te gaan, langs welke wijze men gevorderd is, 

 in het voortbrengen van sterk licht, door eene meer vol- 

 komen verbranding. 



Wij moeten, tot beter begrip daarvan, bij eenige hoofd- 

 voorwaarden tot verbranding nog even stilstaan. 



Wij weten, dat, wanneer eene der stoffen, die wij allen 

 als brandstof kennen, aan de vrije lucht, kunstmatig ver- 

 warmd wordt, dat er dan een periode intreedt, Tvaai bij 

 die stof gaat branden, dat wil zeggen, verandert, schijn- 

 baar verdwijnt, terwijl er, tijdens dat proces, licht en warmte 

 wordt voortgebracht. 



In de eerste plaats dus: vrije toetreding van darnpkrings- 

 lucht, die de zoo noodige zuurstof moet leveren ; doch wij 

 zien weldra, dat, al moge die verbeterde toevoer van 

 lucht, voor een groot deel bijdragen, tot het voortbren- 

 gen van meer warmte, dat de lichtvoortbrenging weldra 

 eene grens bereikt, en wél, uit oorzaak , dat tot voortbren- 

 ging van licht eene andere zaak in het spel komt, dan de 

 reeds genoemde. Het is deze : sterk licht wordt eerst dan 

 voortgebracht, wanneer de brandstof, behalve de gewone 

 bestanddeelen, nog die stoffen bevat, welke ook zelfs bij 

 de hooge temperatuur, bij verbranding nog vuurbesten. 

 dig zijn. — Is er eene zoodanige stof aanwezig, dan be- 

 hoeft er slechts aan de eerste voorwaarde, vrije toetreding 

 van lucht voldaan te zijn, om sterk licht voort te brengen. 



Deze feiten zijn reeds lang bekend, en het gebruik bijv. 

 van platinadraden in de vlam, als ook het zoogenoemde 

 kalklicht, is hierdoor ontstaan. — In iedere, goed heete 

 vlam, namelijk, worden beide vuurbestendige stoffen spoe- 



