167 



ven, waarvan de lengte afwisselt tusschen 7 en 17 milli- 

 meters, en de breedte tusschen 4 en 9 millimeters. De 

 zetmeelkorrels zijn bij doorvallend licht helder en zeer door- 

 schijnend. 



In Dr. H. Klencke's Verfalschung der Nahrungsmittel und 

 Getranke, eerste deel bladz. 202, is eene sagomeel-af beel- 

 ding opgenomen; zij is echter niet geheel juist. De lang- 

 werpigronde vorm wordt daar niet waargenomen, wel de 

 ronde en helmvormige vorm; de grootte komt tamelijk 

 goed overeen, als men in aanmerking neemt, dat Klencke 

 bij eene 240 malige lineaire vergrooting zijn sagomeel heek 

 afgebeeld. Als' eene bijzondere eigenschap van dit sago- 

 meel wordt in verschillende werken opgegeven de eigen- 

 aardigheid, die het bezit, wanneer het gedurende eenigen 

 tijd met gedistilleerd water in aanraking gebracht wordt. 

 De waterige oplossing zoude dan door in alkohol opgelost 

 jodium blauw worden gekleurd, eene eigenschap, die ik 

 echter niet heb kunnen waarnemen, 



2e. soort Rood sagomeel. 



Het roode sagomeel was vochtig en kleiachtig, en bezat 

 eene reuk naar azijnzuur. Aan de lucht gedroogd, is het 

 eene reuklooze, tamelijk homogeene meelsoort. Het lucht- 

 drooge meel , onder het microscoop bij 280 malige lineaire 

 vergrooting gezien, vertoont, even als het witte sagomeel, 

 dezelfde zetmeelkorrels; zij zijn wit en doorschijnend, van 

 dezelfde gedaante, maar tevens meer vleezig en gedeelte- 

 lijk gescheurd. Tusschen deze zetmeelkorrels bevinden zich 

 vliesjes van roode kleur, die aan verschillende plaatsen 

 celweefsel vertoonen, en dus uit eene plantaardige stoffe 

 bestaan. Deze vliesjes geven aan het meel een tamelijk 

 homogeen roodachtig aanzien, en zijn waarschijnlijk af- 

 komstig van tot kleuren van dit meel gediend hebbende 

 plantaardige stoffen. 



In de hierbij gevoegde afbeelding sub B ziet men het 

 sagomeel 280maal lineair vergroot , waarbij de roode 

 vliesjes door b zijn aangeduid. 



